Futraki

Starowinka

2012-03-06T07:45:00.000Z

Dwa tygodnie temu chodziliśmy po plaży, puszczaliśmy latawce (widać na zdjęciu w tle), gdy nagle zerwał się wiatr i zimno się zrobiło. Więc Zuzka została okutana w chustę i wyglądała jak starowinka z kijaszkiem.

W góry

2012-03-04T19:00:00.001Z

Franek robił sztukę w Limerick, a reszta ruszyła w góry.

pobujali się :)

2012-03-03T14:49:00.002Z

Gloria! InExelcis Deo!

2011-12-24T17:52:00.002Z

Narodziłem się NAGI, mówi Bóg, abyś ty potrafił wyrzekać się samego siebie.

Narodziłem się UBOGI, abyś ty mógł uznać mnie za jedyne bogactwo.

Narodziłem się W STAJNI, abyś ty nauczył się uświęcać każde miejsce.

Narodziłem się BEZSILNY, abyś ty nigdy się mnie nie lękał.

Narodziłem się Z MIŁOŚCI, abyś ty nigdy nie zwątpił w moją miłość.

Narodziłem się W NOCY, abyś ty uwierzył, iż mogę rozjaśnić każdą rzeczywistość spowitą ciemnością.

Narodziłem się W LUDZKIEJ POSTACI, mówi Bóg, abyś ty nigdy nie wstydził się być sobą.

Narodziłem się JAKO CZŁOWIEK, abyś ty mógł się stać synem Bożym.

Narodziłem się PRZEŚLADOWANY OD POCZĄTKU, abyś ty
nauczył się przyjmować wszelkie trudności.

Narodziłem się W PROSTOCIE, abyś ty nie był wewnętrznie zagmatwany.

Narodziłem się W TWOIM LUDZKIM ŻYCIU, mówi Bóg,
aby wszystkich ludzi zaprowadzić do domu Ojca.

2011-11-21T10:34:00.002Z

Dziękuję Ci Boże za
świat pełen męki,
Za to, że jestem, że żyję
Boże, dzięki!

Za ten dom a nie inny
Za to, że często cierpią ludzie niewinni
Za sekundę radości, choć tak krótko trwała
Za to, że nie bez powodu zawsze świata się bałam
Za te kilka uśmiechów na mojej twarzy
Za to, że nie wiadomo jeszcze co w życiu się zdarzy
Za to, że muszę patrzeć na ból innych ludzi
Za każde cierpienie, które kiedyś jeszcze wróci
Za to, że łatwo żyć tylko złym ludziom
Za to, że idę drogą tak trudną...
Za ten zły świat, bez wyjścia, bez wejścia
Za najgorsze dni,
Za to, ze ból pamiętam
Za te trudne decyzje i chwile
Za to, że tak często w życiu się mylę
Za tę jedna, krótką miłość, która tylko chwilę trwała
Za śmierć, która tylu bliskich mi zabrała
Za śmiech ludzi z czyjegoś nieszczęścia
Za to, że w życiu niektórych na miłość nie ma miejsca
Za przegrane uczucia i łzy, a było ich tyle
Za to, że z dnia na dzień tracę swoją siłę
Za ten smutek i żal w oczach ludzi
Za słońce rano, które ze snów nas budzi
Za to, że znów muszę powiedzieć "nie mogę"
Za to, że ktoś znowu za mnie wybiera drogę
Za ludzi, którzy mając wszystko nie dają nic
Za to, ze w takim świecie muszę żyć
Za przyjaciół na chwilę i fałszywe słowa
Za to, że nie mogę zacząć wszystkiego od nowa
Za chwilę nie jedną, bo żadna nie wróci
Za minutę szczęścia, która potem smuci
Za tę ranę, co boli, która nie chcę się zagoić
Za wołanie o pomoc, gdy nie mogę nic zrobić...
Za cuda na świecie, lecz żaden nie dla mnie
Za to, że wszystko kiedyś przepadnie
Za to, że nauczyłam się tylu złych rzeczy
Za to, że miłością i szczęściem zła się nie wyleczy
Za piękny świat, który tylko mi się śnił...
Za to, że znowu padam z sił...
Za te spracowane dłonie, bez nadziei i wiary
które szczęścia i miłości poznać nie zdołały
Za powodzie, pożary, wypadki i tragedie
Za zło pokazywane znowu w dobrym świetle

Za to, że mimo tych wszystkich wad
Mówią, że piękny jest ten świat

i mimo wszystko dziękuję, za każde znamię,
Dziękuję bardzo,
bo kocham Cię Panie..

Wielki plecak doświadczeń

2011-11-14T12:23:00.003Z

Przy wypakowywaniu jest więcej bałaganu.

Obraca się w rękach wyjmowane rzeczy, najczęściej wracają przywołane skojarzeniami emocje, obrazy, zapachy i dzwięki. Każdą rzecz tak oglądać pod światło, opowiadać o niej bliskiemu... Część rozpakowywanych doświadczeń układa się na półce obok wcześniejszych, dochodzą nowe półki dla nowych, przybija się i przywierca w ramkach doświadczenia, dla których nie ma szuflad, lub nie chce się ich zapominać wrzuconych na dno szafy.
Przy rozpakowywaniu też więcej jest śmieci, papierów, reklamówek... Czasem natknie się na coś zapomnianego i serdecznie to ucieszy, choć tak na serio to rozpakowanie to góra ... własnie prania i śmieci.
Śą stosty podzielone na białe i ciemne/ Czasem wiecej uwagi i czasu trzeba poświęcić rzeczy wykątkowo delikatnej i własnych rąk użyć...To taki maleńki więc stos "specjalny". Zanim to ułożysz na miejsca, trzeba w domowym płynku uprać, domowym przepłukać przepłukiwaczem zanim wróci na miejsce. Żeby odświeżyć, żeby pasowało, żeby było "nasze" i "domowe".

Po wypakowaniu kipisz na powierzchniach płaskich domu jawi się jak pobojowisko, jak przejście hurahanu, jak przeszukanie przez złodziei...Potem jednak, pranie się suszy i składa, ustawia się wypakowane pamiątki na półkach, zsuwa się książki, by było miejsca na dodatkowe, przywiezione z podóży. Walizki stoją gdzieś przy schodach do wyniesienia do schowka... Czasem tak stoją i stoją. Przypominają.

Rozpakowywujemy bagaż z kilkuletniej wyprawy.
Opróżniamy kolejno nasze plecaki.
Każdy przywiózł coś innego. Każdego zdjęcia są inne, przeżycia, emocje.

Ot, takie ziemskie podróże małe i duże.

Część współtowarzyszy została, część zawróciła, część skręciła w inną stonę, cześć straciła cel z oczu,część jeszcze zwolniła tempo, część zastaliśmy po "powrocie" w tym samym miejsu, są też wyraźnie szykujący się do poróży.

Robimy przepakowanie plecaków.
Bilans zysków dodatnich i zysków ujemnych.

I ruszamy.

2011-10-04T01:26:00.003+01:00

"Chcesz znać, o ile ważną twoja praca?

Zważ, jak z niej prędko myśl do Boga wraca..."

Norwid

Caluje urodzinowo, Futraku.....meżu i tato moich dzieci.

naukowcy

2011-09-08T16:13:00.000+01:00

Można powiedzieć, że od dziś cała rodzina się uczy. Poczynając od najmłodszej Zuzki, która poznaje tajniki szlaczków i skomplikowanych kolorowanek, poprzez Franka, który ma odpowiednio bardziej zaawansowane zadania w szkole, aż do Iwki, która od dwóch miesięcy uczy się obsługiwać agencję nieruchomości i do mnie, który dziś zapoznałem się ze szkołą, w której przyjdzie mi spędzić (mam nadzieję) kolejnych 10 miesięcy.
Na wstępie dostałem plan zajęć, gratisowy długopis i duży notatnik. I poczułem się jakbym na studia wrócił. Dookoła sami młodzi ludzie, w swojej grupie jestem prawie najstarszy, generalnie mam wrażenie, że będzie fajnie.
Nazwy zajęć brzmią obiecująco. Będziemy bawić się w ciemni, będziemy obrabiać zdjęcia cyfrowo, montować krótkie materiały telewizyjne, uczyć się produkcji programów radiowych, pisać artykuły do gazet, dyskutować o roli mediów i poznawać zasady komunikowania się.
Tak to wygląda teoretycznie. Praktyka - od jutra. Trzymajcie kciuki.

dwójka

2011-08-31T20:11:00.002+01:00

Szalony Franek po basenie wygląda tak:

A radosna Zuzka przed szkołą wygląda tak:

Dziękuję za uwagę :)

Sokole Oko

2011-08-30T10:58:00.000+01:00

Nie, wbrew tytułowi nie będzie o moim ulubieńcu z serialu M.A.S.H.
Nie będzie też o żadnych tematach zoologicznych, chociaż ostatnio Franek zaczytuje się książką o zwierzętach i co i rusz częstuje nas jakąś rewelacją ze świata fauny.
Tytuł to na cześć Zuzki, z którą właśnie wróciliśmy od okulisty, ze standardowego badania, które przechodzą dzieci w wieku szkolnym. Oczy ma córcia sprawne, bystre i wszystkowidzące.
A co do wieku szkolnego naszych pociech, ktoś może się zdziwić lekko, że to już oboje ten wiek osiągnęli. Otóż tak. Franek jak wiadomo od dawna w szkołach bryluje, Zuzka zacznie dokładnie jutro. Tak, tak, koniec wakacji nastał, czas do nauki. Córcia idzie do pierwszej zerówki, tzw. Junior Infants, będzie się uczyła literek, poznawała kształty, ciut matematyki liźnie, pozna koleżanki i kolegów, a za rok pójdzie do Senior Infants, czyli klasy od której zaczynał Franek swoją karierę w szkole w Irlandii niemal 5 lat temu.
Leci ten czas, dzieci rosną, aż dziw bierze, że jeszcze niedawno Iwka zaprowadzała Franka do tej samej szkoły z Zuzką w brzuchu.

Teraz Franek będzie przewodnikiem Zuzki po zakamarkach szkoły i mamy nadzieję trochę się zaopiekuje młodszą siostrą w pierwszych dniach w nowym miejscu. Zuzka już dosłownie odlicza godziny do pójścia do szkoły, książki leżą przygotowane, pudełko i butelka z kotkiem na lunch i picie czekają na przyjęcie pierwszych kanapek i soczków, ołówki w piórniku niecierpliwią się przed napisaniem pierwszych literek. Jednym słowem, wszystko niemal gotowe.
Co ciekawe, Frankowi udziela się atmosfera i też nie może się doczekać powrotu do szkoły. Plecak spakował, pokój posprzątał, biurko ogarnął i chyba całkiem chętnie jutro poleci się uczyć. Pożyjemy, zobaczymy i relację zdamy.
A tak jeszcze zer szkolnych tematów...
Tata naszych dzieci też do szkoły idzie. Będzie się uczył dziennikarstwa i fotografii. A że tej drugiej będzie się uczył starą szkołą, czyli na kliszach i w ciemni, musiał sobie sprawić nowy aparat. I sobie sprawił, i wygląda on tak...

...i jest dokładnie takim samym aparatem jaki przez wiele lat służył mu na koncertach, imprezach i innych okazjach.
Z postępów w nauce młodszych i starszych będziemy zdawać relacje :)

na razie .... 2x18

2011-08-24T21:16:00.007+01:00

Dojrzałość. A co to niby takiego? Gotowość do rodzenia owoców? Wydawania plonów? Widzenie konsekwencji własnych czynów? W jakiej perspektywie? Dnia dzisiejszego, jutra? Wieczności? Te troche symbolicznie urodziny minęły sympatycznie bo zaczeliśmy świętowanie już w sobotę w sporym gronie. A wczoraj futrakowo w miłej knajpce, i potem na telefonie z kRAJem. Przekazałam do akceptacji rodzinie dalszej instrukcje dotyczące pogrzebu moich szczątków doczesnych, więc jak możecie sobie wyobrazić boki można było zrywać, mnie przynajmniej pozytywnie temat nastraja :) Jak czytelników nie-za-bardzo, to znaczy, że żyć jeszcze serio nie zaczeli - czego z całego serca WAM wszystkim życzę.

Dziękuje za obecność, dobre myśli, dobre słowa, upominki, pocztówki, kwiaty.

Poprosiłam Boga by zabrał ode mnie moje złe nawyki.
Bóg powiedział, nie.
Nie jest moi zadaniem pomóc ci sie ich pozbyć, ale twoim z nich zrezygnować.
Poprosiłam Boga by podarował mi cierpliwość.
Bóg powiedział, nie.
- Cierpliwość rodzi się ze zmartwień, boleści i udręki.
Niemożliwością jest ją dostać, trzeba się jej nauczyć.
Poprosiłam Boga by dał mi szczęście. Bóg powiedzial, nie.
- Ja daję ci błogosławieństwo, szczęście zależy od ciebie.
Poprosiłam Boga by pomógł mi w rozwoju mojej duszy. Bóg powiedział, nie.
- Tylko ty możesz ukształtować wnętrze swoje, ja jednak będę cię trzymał za ręke przez cały ten czas.
Poprosiłam Boga by podarował mi rzeczy, które sprawią, że moje życie będzię piękne.
Bóg powiedział, nie.
- Podaruje ci życie byś mógł cieszyć się jego pięknem.
Poprosiłam Boga by pomógł mi kochać innych tak bardzo jak on kocha mnie.
Bóg powiedział....
- Achhhh, no nareszcie, myślałem że już nigdy nie poprosisz.

intensywnie

2011-08-24T08:00:00.000+01:00

Weekend był naprawdę zajmujący, żeby nie powiedzieć wyczerpujący.
Najpierw urodzinowa impreza, połączone siły gości Kasi i Iwy dały czadu i dały radę. My też daliśmy radę i nawet udało nam się w niedzielę odwiedzić festyn w Woodstown i wesołe miasteczko w Tramore (na fajerwerki w tym drugim nie mieliśmy sił, co wyszło nam na zdrowie).
Odwiedziny wyglądały tak:

Strzelano z łuku (do tarczy, żeby była jasność)

Jeżdżono na kucykach

(tak przy okazji, ten pan to nasz znajomy rolnik, od którego od kilku miesięcy bierzemy mleko, z którego Iwa wyczarowuje sery i twarożki)

Puszczano latawce (latawiec to ten mały zielony trójkąt na niebie)

Skakano do utraty tchu

Rozbijano się samochodami...

...i samochodzikami.

A dla ciekawych mamy jeszcze wersję ruchomą wyczynów naszych pociech za kółkiem.

Ostatecznie wyjechaliśmy z Tramore po 20:00, mimo że wcześniej planowaliśmy obejrzeć pokaz fajerwerków na zakończenie sezonu. Jak się okazało wyjechanie wcześniej było strzałem w przysłowiową dziesiątkę. Na pomysł obejrzenia fajerwerków wpadło kilkaset rodzin z Waterford i okolic, czego skutkiem było totalne zakorkowanie drogi do Tramore i to na dobrą godzinę przed samym pokazem. Co się działo po zakończeniu pokazu, przy próbie wyjechania z Tramore nawet nie chcę myśleć. Nas dostatecznie wymęczył festyn i łupiąca czaszkę muzyka w wesołym miasteczku.

Po raz kolejny przekonałem się dlaczego ich nie lubię. Tych wesołych miasteczek znaczy się, które wcale takie wesołe mi się nie wydają. Ale to temat na inny raz. Teraz trzeba budzić podwójnie pełnoletnią żonę i jeszcze niepełnoletnie dzieci i zacząć nowy dzień :)

Polska kultura - Sarmacja - Jacek Kowalski - Zuzanna Wiśniewska

2011-08-15T15:48:00.003+01:00

Święto Maryjne, i wspomnienie Bitwy z wymodlonym zwycięstwem... i święto Wojska Polskiego dziś.

Myślę, że zrozumiecie dlaczego umieszczę dziś ULUBIONĄ piosenkę Zuzki i wysłuchacie jej wyobrażając sobie JAK ona to śpiewa :). Piosenkę zna ona całą od pierwszej do ostatniej zwrotki, czasem zapyta się o "parol" czy "wszejt", czy "trwoga", co to "regiment"... ale wydaje się jej, że słuchając pana Jacka zdaje ona sobie sprawę z powagi treści, a przynajmniej śpiewa poważnie. Jadąc do pracy słychamy jej kilkakrotnie... i czasem słysze od Zuzki "Krótka ta piosenka, prawda? Jesce ras o Maryi". Płyta Jacka płyta przyjechała ze mną wraz z Polonią Christiana.

Nadmieniam, że kolejne piosenka którą w tutaj Pan Jacek śpiewa -

Zuzka zna także - NA PAMIĘĆ ....

Zapraszamy:

Jeziorka

2011-08-14T20:43:00.002+01:00

Będzie na szybko.
W ramach poszukiwań akwenów rybackich zwiedziliśmy dziś trzy okoliczne jeziora. Aż dziw bierze że wcześniej o nich nie wiedzieliśmy. Chociaż stopień ich ukrycia sprawia że jakoś zdziwienie słabnie.
Niemniej jeziora są, całkiem urocze, a nad jednym nawet od biedy pikniki można urządzać. Szkoda że sezon powoli się kończy.
A w skrócie jeziorka okoliczne wyglądają tak:

podsumujmy

2011-08-12T12:07:00.000+01:00

Coś na kształt jakiegoś podsumowania całego tygodnia może bym zrobił...
Ale zacznijmy od końca, czyli od dziś. Pogoda nie dopisuje zbytnio, na spacery, bieganie w parku czy wypad nad morze jest zdecydowanie za zimno i zbyt niebezpiecznie chmury grożą deszczem. Zatem trzeba sobie jakoś radzić domowymi sposobami. Z kilku opcji (każda ciekawsza od innych) dzieci wybrały kolorowanie. Zamówiły sobie ulubione postacie, a internet pomógł i tym sposobem Franek koloruje Spidermany, Batmany i Transformersy, a Zuzka Hello Kitty, Tweety i Kubusie Puchatki.
O właśnie tak:

Wczoraj lepiej było z pogodą, i nawet udało nam się zaliczyć plac zabaw. Chociaż pod koniec lekka mżawka tylko przyspieszyła nasze kroki do samochodu.
Dzieci wyrwane z murów wyglądały na szczęśliwe:

Ale tak naprawdę najważniejsze wydarzenia miały miejsce niemal tydzień temu.
Historia zaczyna się jakoś tak w połowie drogi między Clonmacnois a Kilkenny. Wracaliśmy ze zlotu młodzieży katolickiej (tak wiem, wiem... młodzieży.... hmmm.... jak to brzmi), dzieci spały na tylnych siedzeniach, myśmy rozprawiali o tym i owym i tak jakoś nasunęło się na, żeby w Kilkenny na kolację się zatrzymać. Jak postanowiliśmy, tak zrobiliśmy. Tym bardziej, że dzieci się obudziły, oboje głodne jak wilki i złe jak osy. Na obiekt pacyfikacji złych nastrojów dziecięcych wybraliśmy knajpę o wdzięcznej nazwie "Nostalgia" i pod kilka względami był to strzał w przysłowiową dziesiątkę.
Nie dość, że jedzenie smaczne i pożywne było, atmosfera miła i dzieci grzeczne, to jeszcze Iwka, przy okazji kolejnego rzucania nałogu nikotynowego, przed samą knajpą spotkała dwóch panów. Panów znanych i lubianych w pewnych kręgach, a szczególnie lubianych przez Franka co można zobaczyć tutaj:

Tak, tak! Iwka spotkała Fanzini Brothers. Tych dwóch kolesi co przeszkadzają Frankowi w występie na scenie. Spotkała i dowiedziała się, że bracia występują następnego dnia w Kilkenny właśnie. A z chwilą gdy podzieliła się z nami tą nowiną nie było ratunku - dzień później musieliśmy się pojawić na występie Fanzini Brothers. Franek obiecał, że będzie grzeczny i nawet chwilami obietnicę spełniał :)

I tak mimo niezbyt obiecującej pogody (tak, tak... aura nie rozpieszcza nas ostatnio) ruszyliśmy w niedzielę ku Kilkenny. Najpierw zrobiliśmy zaopatrzenie na bazarku pod miastem, potem zrobiliśmy zaopatrzenie w parasolki już w mieście. I kiedy deszcz nie dawał za wygraną, mimo przebłysków błękitu na niebie, Fanzini Brothers zaczęli swój występ. Krótko mówiąc - było wesoło :)

A mały epizod (a nawet dwa) zagrała moja własna żona, co można zobaczyć tutaj (i w kolejnych częściach):

Po przedstawieniu Franek się jeszcze poprzyjaźnił z panami artystami, porobił zdjęcia i głupie miny. A potem pojechaliśmy na mszę po łacinie, na co spuśćmy zasłonę milczenia, głównie za sprawą zachowania dzieci naszych, szczególnie młodszego.
Dały czadu. I nic więcej nie napiszę.

2011-08-10T15:39:00.002+01:00

A oto i moje odczucia, i list jaki napisałam do organizatorów:

"Chciałabym poznać sens i intencję organizatorów konkretnej zainscenizowanej części parady.Podczas parady Spraoi w Waterford dnia 31 lipca 2011 miała miejsce następująca scena:Na platformie pchanej przez wolontariuszy stała ogromna skrzynia stalowego koloru. Na każdym z boków była przerażająca twarz. W środku skrzyni, nazwanej przez organizatorów Puszką Pandory znajdowały się osoby ucharakteryzowane na diabłów. Z platformy wydobywał się dym, towarzyszyła jej ciężka deathmetalowa muzyka. Wieko Puszki Pandory co jakiś czas uchylało się i wyglądały z niej osoby ucharakteryzowane na diabły. Przed platformą szła grupka osób w przebraniach. Można było wyróżnić dwie osoby w strojach ortodoksyjnych Żydów, grupę Hary Krishna, kilka osób w strojach ludzi z epoki kamienia łupanego (lub przedstawiciele dzikich plemion), mężczyzn przebranych za biskupów z krzyżami na piersi, mężczyznę przebranego za papieża, mnicha, oraz pastora z Biblią w ręku, oraz kobietę w stroju czarownicy lub wróżącej cyganki. Pastor wyjmował piersiówkę z wyglądającej jak Biblia skrzyneczki i udawał że pije.

Gdy platforma z Puszką Pandory zatrzymywała się na trasie parady, po kolei wchodziły na nią przebrane osoby i kłaniały się w jej kierunku. Jak mniemam, kłaniały się siedzącym tam diabłom, osoby bowiem będące w środku skrzyni wyraźnie cieszyły się z takiego obrotu sprawy, uruchamiały wtedy system wodny tryskający na boki.

Chcę także podzielić się moimi odczuciami co do tej sceny. Obraziła ona moje religine uczucia, wzbudziła ona we mnie niesmak i wyraźny sprzeciw.
Uważam, że organizatorzy posunęli się za daleko w tym momencie, zbeszcześcili symbol chrześcijaństwa jakim jest Krzyż Jezusa Chrystusa oraz Pismo Święte.
Scena wyraźnie sugeruje, że wszyscy przedstawiciele religii oddają pokłon Szatanowi, co jest generalizowaniem, że także każdy kapłan i przedstawiciel Kościoła służy Złu. Zarówno osoby przebrane za przedstawicieli hierarchii Kościoła Katolickiego, jak i osoba pastora z Biblią w ręku, która służy mu do ukrycia alkoholu (nałogu), który także bije pokłony Diabłu. Zrównano w tej scenie pogańskie kulty (osoby przebrane za ludożerów, lub osoby z pradawnych plemion, i Hare Krishna, poganka – czarownica) z religią Chrześciańską, która ukształtowała Wyspy Brytyjskie.

Uważam, że organizatorzy parady Spraoi wykroczyli za daleko w prezentacji w ten sposób osób dla których symbol Krzyża Chrystusowego, ewangelizatorzy i kapłani są ważnymi częściami ich życia doczesnego.
Proszę o wyjaśnienie.
Oczekując odpowiedzi
Do wiadomości, organizatorów, sponsorów i mediów"

Mam prawo do swojej opini, reagować na bezeceństwa też mogę. Świat się pogrąża....

wyjątkowo spokojnie

2011-08-03T09:57:00.001+01:00

W tym roku Festiwal Spraoi minął nam wyjątkowo spokojnie. Nie wiem na ile to "zasługa" mojej jeszcze nie do końca sprawnej nogi, a na ile ogólnej niechęci do długich całodziennych spacerów, które nam dały w kość podczas zlotu żaglowców. W każdym razie, z kilkudziesięciu artystów i teatrów i takiej samej liczby zespołów widzieliśmy tylko kilka, a kwestie muzyczne w zasadzie całkiem pominęliśmy.
Oczywiście jak co roku kulminacją byłą parada i jak co roku zrobiła spore wrażenie (może tym "wrażeniem" sprowokuję Iwkę do napisania o swoich), chociaż gdzieś tam głowie rodzi się takie uczucie, jakby to już nie było takie niesamowite jak na samym początku, jak wtedy gdy przyjechaliśmy do Waterford i po raz pierwszy oglądaliśmy Spraoi i paradę. Albo mi się opatrzyło, albo też organizatorzy już tak się nie przykładają, albo fundusze nie pozwalają na taki rozmach. Albo wszystkiego po trochu, co jest najbardziej prawdopodobną opcją.
Po raz pierwszy zdecydowałem się nie brać aparatu na paradę, trochę ze względu na lekką niesprawność, a trochę z chęci przetestowania aparatu w nowej komórce. Cóż, test wypadł zgodnie z oczekiwaniem - aparat w komórce jeszcze długo nie zastąpi normalnej lustrzanki, ale do pstrykania rekreacyjnego już w zasadzie wystarcza. Kilka efektów testowania poniżej.

I jeden ruchomy efekt:

A tak jeszcze w temacie aparatów... Gdyby ktoś miał do odsprzedania za rozsądne pieniądze, lub czasowego oddania w dobre (czyli moje) ręce dobrą i sprawną lustrzankę analogową, chętnie rozpatrzę ofertę. Za miesiąc zaczynam szkołę i będzie mi taki anachroniczny sprzęt potrzebny.
O samej szkole i historii trafienia do niej - niedługo :)

kończymy etap

2011-07-28T12:04:00.000+01:00

Jeszcze nawiązując do poprzedniego posta...
Jest nasz synek z nami! Przyjechał cały, zdrowy, wyrośnięty i wytęskniony. Radości i opowieści nie było końca, tyle opowieści ma jeszcze w zanadrzu, i my tyle mamy mu do opowiadania. Dobrze być w komplecie.
A nawiązując do tytułu...
Jutro w życiu Zuzki kończy się etap przedszkolny. Ech... wiem jak to brzmi :)
Piątek będzie ostatnim dniem kiedy pójdzie do przedszkola i jednocześnie pierwszym dniem miesięcznych wakacji. Za 30 dni nasza mała córeczka, razem ze swoim wielkim bratem ruszy dzielnie do szkoły i zacznie naukę. A to wszystko oznacza, że rodzice tych dzieciaków fantastycznych są coraz starsi, ewentualnie, że czas pomyśleć o sposobie na odmłodzenie, czyli jakimś kolejnym maluchu.
Na razie Zuzka cała przejęta jest tą "SZKOŁĄ", chociaż chyba jeszcze do końca nie rozumie, że to oznacza pożegnanie z koleżankami z przedszkola, koniec beztroskich zabaw przez cały dzień. Szybko się przyzwyczai, tym bardziej, że zerówka, do której idzie we wrześniu nie będzie szkołą w pełnym tego słowa znaczeniu. Więcej w tym zabawy będzie niż konkretnej nauki, ale z czasem...
Dobrze, że Zuzka będzie miała silne wsparcie Franka. Wprawdzie synek piętro wyżej będzie rezydował z klasą swoją, ale na przerwach czy lunchach będą się widywać. Podobno to fajnie mieć starszego brata. Nie wiem, bo nie miałem, ale takie słyszałem pogłoski.
A z nowości u Futraków...
Zaczęliśmy chodzić na basen. I to tak intensywnie zaczęliśmy, że wczoraj byliśmy dwa razy, najpierw same chłopaki sprawdzili grunt, a potem całą rodzinką się już moczyliśmy. Dzieci zachwycone, dziś od rana się pytały czy idziemy na basen. Iwka zachwycona, wymasowana w jacuzzi, wypływana. Ja zachwycony, chociaż noga jeszcze nie pozwala się cieszyć w pełni.
Ale będzie coraz lepiej.

100 pytań do... Franka!

2011-07-25T20:33:00.000+01:00

Zuzka od jakiegoś czasu jest na etapie pytania o wszystko. Dzień zaczyna setką pytań i tak samo go kończy. Kiedyś nawet miałem chęć policzyć ile to pytań dziennie zadaje, ale zrezygnowałem zaraz po śniadaniu. Większość oczywiście zaczyna się od "dlaczego?" i oczywiście potem następuje pełna gama rozwinięć. I nie zniechęca jej żadna strategia, nawet "naukowe" odpowiedzi nie są w stanie wybić jej z rytmu. Jestem pewien, że mnie rozumie tego co mówię, kiedy pyta: "Dlaczego pada deszcz?" a ja odpowiadam: "Ponieważ w chmurach następuje kondensacja wody i krople cięższe od powietrza spadają na ziemię.". Ale mimo to kwituje taką odpowiedź swoim nieśmiertelnym "Aha" i przechodzi do następnego pytania, dla przykładu "A dlaczego spadają?"
Dziś zasypiając, mam wrażenie, że już w lekkim półśnie, zadała mi jeszcze z 10 pytań na tematy różne. I oczywiście nie mogłem przemilczeć odpowiedzi, bo póki jej nie uzyska będzie pytanie powtarzała.
Uch... te wyzwania rodzicielskie.
Ale... ale... ale...!!!
Już jutro będziemy mieli odciążenie, ponieważ z ponad-miesięcznych wakacji wraca do nas nasz synek - Franek. I pytaniami zasypiemy go my, i to on będzie musiał odpowiadać i opowiadać.
Cieszymy się, nie tylko dlatego, że Zuzka będzie miała nowy obiekt do zapytań, ale przede wszystkim, że Futraki znów będą w komplecie, znów we czwórkę, znów wszyscy razem. Znów będziemy się zżymać na dzieciaki, na ich nicponiowatość, na ich niechęć do podporządkowania się woli rodziców, ale cóż... tak ma być. Bo przecież to kochane dzieciaki są.
No sami zobaczcie.

Już jutro o tej porze będą znów razem :)

na plaży słońce praży...

2011-07-15T07:55:00.000+01:00

Mimo nogi nadal sprawnej tylko w części nie mogliśmy nie wykorzystać irlandzkich upałów (irlandzki upał zaczyna się od 20 stopni Celsjusza) i nie ruszyć na tak zwane łono natury. tradycyjnie w taką pogodę łonem natury najbardziej nam odpowiadającym była plaża w Woodstown, bo to i piasek przyjemny, bo woda płytka więc bezpieczna, bo blisko można podjechać i takie tam.
Iwka została odebrana z pracy, obiad został zjedzony, mały odpoczynek zrobiony i jazda ku przygodzie!
W zasadzie plaż za bardzo nie lubię, bo to i robić za bardzo co nie ma a fanem smażenia się na słońcu nigdy nie byłem. Ale chyba na starość coś się rozleniwiam, bo do Woodstown jeżdżę z przyjemnością. I tak było teraz. Bo jakże tu przyjemności nie odczuwać kiedy poleżeć można, książkę poczytać, słońce wcale tak mocno nie pali, a do tego Zuzka radochy ma po pachy. Zresztą zobaczcie:

radocha po pachy, czyli dziecko brudne to dziecko szcześliwe

po ciężkiej zabawie należy się odpoczynek

nosiła wodę, nosiła, a morza się nie udało przelać

okulany

2011-07-08T21:57:00.000+01:00

No i trochę mnie przykuło do komputera, a w zasadzie w pozycji siedzącej. Od środy wieczór kuleję, od wczoraj kuleję z kulami.
A zaczęło się tak: grałem w siatkówkę, skoczyłem, spadłem na obie nogi, tylko jedna coś zabolała, pomyślałem, że to skurcz i że zaraz przejdzie, pograłem jeszcze trochę mimo bólu i pojechałem do domu. Następnego ranka łydka bolała jeszcze bardziej i wyglądała jak balon, więc zahaczyłem lekarza, odebrałem skierowanie do szpitala, tam mnie zbadali, dali opaskę uciskową od stopy do kolana, wręczyli dwie kule i powiedzieli, żeby nogę oszczędzać. No i oszczędzam właśnie, bo jak siedzę to nie boli, jak stoję 10 minut też nie boli, gorzej z chodzeniem, chociaż i tak jest lepiej niż wczoraj. I każdego dnia będzie coraz lepiej, nie? :)
Pierwszy raz w życiu chodzę o kulach, a w zasadzie o jednej. Nie powiem, żeby to było przyjemne i łatwe. Szczególnie jak trzeba szybko przejść przez ulicę, albo po schodku wejść.
Ech... a powiadają, że sport to zdrowie :)

lenistwo i brak czasu

2011-07-07T07:35:00.001+01:00

Dawno nas tu nie było, oj dawno. A jako że powody już wyłuszczyłem w tytule, przejdę od razu do rzeczy. A żeby było łatwiej, szybciej i przyjemniej zrobię to obrazkowo. A jak ktoś mi zarzuci że idę na łatwiznę, cóż... pochylę głowę, pokajam się, przyznam mu rację i złożę samokrytykę.
Ale najpierw...

Tuż po powrocie z Polski wpadliśmy w wir lokalnych wydarzeń, a wydarzenia miały postać przedstawienia dla dzieci. Występowały dzieci młodsze, z pomocą dzieci starszych. Wśród tych pierwszych znalazła się i Zuzka w roli purpurowej.

Niecały tydzień później te same dzieci pokazały to samo przedstawienie przed wielką publicznością, w samym centrum Waterford, na scenie na głównym placu miasta. Przeżycie było chyba większe dla rodziców niż dla dzieci, które bardzo profesjonalnie podeszły do zadania i naprawdę dały radę.
I nawet mały skandalik nie zakłócił mojej radości z tego, że Zuzka razem z innymi dzieciakami pokazała się na dużej scenie. (dla wyjątkowo ciekawskich po szczegóły skandaliku odsyłam tutaj)

A znów niecały tydzień potem Waterford nawiedziły żaglowce, dziesiątki żaglowców... no dokładnie 44, w tym trzy z Polski. Miasto zmieniło się w jeden wielki teren piknikowy a my zmieniliśmy się w łazików. W sam tylko piątek spędziliśmy poza domem 10 godzin i jak wróciliśmy sił nie starczyło na nic poza pacnięciem na kanapę i włączeniem filmu.
A sam zlot żaglowców z perspektywy Futraków wyglądał tak:

Wyjątkowo spokojny czwartek

Piracki piątek

Sobota na wesołym miasteczku

Jak widać na ostatnim obrazku najmłodszym brakowało czasami sił. A starszym też, szczególnie po sesji noszenia młodszych na głowie. Dlatego też na koniec zlotowego weekendu nastąpiła...

Spokojna niedziela

Mieliśmy obserwować wypłynięcie żaglowców na pełne morze, ale w ostatniej chwili zmieniono plany i żaglowce zamiast płynąć na zachód (ku nam) popłynęły na wschód (dokładnie nie ku nam). Dlatego najlepsze ujęcie żaglowca jakie zrobiłem swoim najdłuższym obiektywem wygląda słabo:

Jakby ktoś miał chęć i ciekawość poczytać oficjalnie o zlocie - zapraszam tutaj.

I to na tyle. Chociaż do opisania jest jeszcze wiele. Choćby Iwki praca, moja przyszła nauka, Zuzki zbliżająca się szkoła, tęsknota za Frankiem... ale obiecywać nie będę, że coś napiszę, bo... patrz tytuł :)

wróceni

2011-06-20T21:28:00.000+01:00

Tak żeby był porządek. Dolecieliśmy też w drugą stronę. Jesteśmy już w domu, chociaż w stanie umniejszonym o Franka. Synek został w Polsce na wakacje, na szczęście nie całe, bo już nam tęskno za nim.
W Irlandii wyraźnie chłodniej i nadal się sprawdza stara maksyma: "Dzień bez deszczu to dzień stracony". Oby jutro nie lało, bo czeka nas demolka, czyli wymiana okien.
A tak w telegraficznym, zdjęciowym skrócie wizyta w Polsce wyglądała tak:

Relaks w Ustanówku

Teścia urodziny w Radomiu

Ślub i wesele w Wielogórze

Zabawy w Radomiu

"Wsi spokojna, wsi wesoła..."

Więcej wrażeń i zdjęć już wkrótce.

dolecieliśmy

2011-06-09T13:38:00.001+01:00

Będzie w telegraficznym skrócie.

Dolecieliśmy z Dublina do Łodzi. Przedtem autobus dowiózł nas z Waterford a potem tata przewiózł do Ustanówka. W sumie jakieś 12 godzin na siedząco, ale warto było.
Polska przywitała nas ciepło, ale nie upalnie. A nawet jeśli jakiś upał się przytrafił przez chwilę, szybko był łagodzony przez staw zamieniony w basen i chłodną wodę w nim.

Do tego oprócz rodziców mam też na miejscu siostrę z mężem, więc rodzina w komplecie. Za nami widzenie z Janikami i Gregorczykami młodszymi i starszymi. Przed nami wesele i zabawa na sto dwa.

szykujemy się

2011-06-04T14:27:00.000+01:00

Powoli się szykujemy na wyjazd do Polski. Tak, znów lecimy na wesele. Tym razem kuzynki Iwki. Znów będzie hucznie i wesoło.

Kilka drobiazgów zakupionych, jakieś przygotowania zrobione, kilka rzeczy zapomnianych, ale trudno... bywa. Jeszcze tylko weekend z pożegnalnym grillem u znajomych, potem odpoczywanie w poniedziałek i w nocy ruszamy najpierw ku Dublinowi, a potem ku Polsce.
Pewnie coś napiszemy jak znajdziemy chwilę.

A jeszcze w ramach przygotowań dziś zgarnęliśmy kilka biletów na koncerty z okazji zlotu żaglowców w Waterford. Myślałem, że będzie trudno i tłumnie, okazało się, że faktycznie tłumnie było, ale też sprawnie. W 10 minut po otwarciu kas miałem w garści komplet biletów na wszystkie koncerty. Dwie godziny później po kilku tysiącach biletów nie było śladu.

A że pogoda i humory dopisywały, Iwka pozwoliła sobie na odrobinę luksusu i kupiła nam 10 truskawek. Jedna z nich wyglądała tak:

Smakowały wyśmienicie, ale cena nie zachęcała do dalszej degustacji. Poczekamy na te, które może już będą w Polsce.

Aha... jak widać na obrazku powyżej, pogoda też zdecydowała się nas przygotować na polskie upały, bo od dwóch dni jest słonecznie i gorąco. Dobrze, że dziś aura zdecydowała się nie przesadzać z tymi przygotowaniami i zapodała też wiaterek, który przyjemnie wszystkich schłodził. Na tyle przyjemnie, że zaraz chyba z niego skorzystam leżąc pod naszym baldachimem :)

babel

2011-05-17T17:21:00.000+01:00

Cóż, tytuł może nieco na wyrost, ale co mi tam. Od dawna nosiłem się z napisaniem kilku słów, a nawet zdań o swoich obserwacjach językowych, o tym co widzę na codzień i o tym co dostrzegłem na przestrzeni kilku lat naszego tutaj zamieszkiwania.
A zacznę przewrotnie, od końca, czyli od tego co dziś w końcu mnie skłoniło do napisania tych kilku zdań, które jeszcze przed wami, a które już w mojej głowie się plączą od dawna.
Wracałem dziś z Zuzką z przedszkola, tym razem na piechotę (bo samochód razem z Iwką pojechał przywieźć Gosię z lotniska). Ci, którzy u nas byli i wiedzą gdzie Zuzki przedszkole się znajduje, może też wiedzą, że po drodze, przy Tesco jest taki mały mostek nad równie małą rzeczką. Może natomiast nie wiedzą, że Zuzka bardzo lubi stanąć sobie czasami na tym mostku i pokontemplować płynącą wodę. Za sprawą przypływów i odpływów w pobliskim morzu wody w rzece jest raz mało, raz dużo, a czasami, kiedy przypływ jest naprawdę zawzięty rzeka płynie w stronę odwrotną niż powinna. Takie uroki naszego lokalnego ciągu wodnego.
Ale do rzeczy. Dziś kontemplując ową rzeczkę Zuzka zapytała: "Gdzie są rybki?", na co ja bystro odpowiedziałem, że pewnie się schowały i trzeba je zawołać. Nie zważając na niedorzeczność mojego stwierdzenia Zuzka zawołała: "Rybki! Rybki!" i kontynuowała wpatrywanie się w rzeczkę w poszukiwaniu rzeczonych. Jakieś było jej rozczarowanie (moje nieco mniejsze, oczywiście) kiedy rybki się nie pojawiły. Jednak nie zraziła się zbytnio i stwierdziła równie bystro jak ja wcześniej: "Rybki mówią po angielsku, nie po polsku," po czym na całe gardło zawołała: "Fishes! Fishes!" Szczerze mówiąc z zaskoczenia nawet nie poprawiłem jej, bo przecież formy "fishes" nie ma w angielskim.
Cóż, jestem pewien, że szybko się tego nauczy, jeśli nie od nas to od rówieśników albo nauczycielki. A pewność moja wynika z faktu, że dzieci nasze (i dziecko młodsze i dziecko starsze) angielski chwytają w mig, bo znacznie łatwiejszy jest do opanowania od naszego rodzimego polskiego.
Zuzka od dłuższego czasu lalkami i zabawkami bawi się po angielsku, Franek zdecydowanie woli czytać po angielsku. Po prostu im łatwiej. Dla nich angielskojęzyczne środowisko jest całkowicie naturalne. Franek ponad 5 godzin dziennie przez 5 dni w tygodniu spędza mówiąc, czytając i poznając świat po angielsku, lekcje odrabia też głównie w tym języku, filmy woli w oryginale, czy to po polsku, czy po angielsku, żadnej mu to różnicy nie robi, żarty po angielsku podchwytuje w mig.
Zuzka z kolei w przedszkolu mówi i słucha angielskiego przez 4 godziny dziennie, a od września przyjdzie jej przez te same 4 godziny uczyć się literek i cyferek i innych ważnych pojęć w języku Szekspira. Już dziś nie sprawia jej kłopotu opowiedzenie pani w przedszkolu o tym jak to niedługo pójdzie do szkoły, do tej samej co jej brat i że już tam była i widziała nowe zabawki. I to wszystko po angielsku, płynnie i w zasadzie bezbłędnie gramatycznie. A podejrzewam że tych samych zdań gramatycznie po polsku by nie powiedziała.
Ale, ale... żeby nie było tak jednostronnie, i żeby nie przerazić tych którzy z naszymi dziećmi chcieliby się po polsku też porozumieć, spieszę z uspokojeniem. Jest to absolutnie możliwe :) Jest to nawet wskazane ze wszech miar, żeby dzieci języka rodziców nie zagubiły gdzieś po drodze. No dobra... z tym zgubieniem pewnie przesadziłem, bo mówić będą płynnie w obu językach, Franek pewnie z lekkim polskim akcentem mówiąc po angielsku, Zuzka pewnie z lekkim angielskim akcentem mówiąc po polsku. Pewnie będą bezwiednie wplatać angielskie słówka w polskie zdania tak jak Zuzka kiedy mówi: "Dziś w przedszkolu mieliśmy Ben's birthday party", albo "Ubrudziłam się jak mieliśmy painting."
Zresztą czemu się dziwić, że dzieci wolą po angielsku, skoro "polska języka - trudna języka", skoro nawet dzieci w gimnazjum mają często kłopoty z odmianą czasowników i rzeczowników, skoro dla Zuzki zupełnie normalne jest powiedzenie takiego potworka: "Ja się boiłam jak nie małam mojej plecaki, a chciałam ją mać." I od czego zacząć poprawianie? Od którego słowa byście proponowali?
Krótko mówiąc dwujęzyczne dzieci nam rosną i już nasza w tym głowa, żeby polski był dla nich tak samo naturalny jak angielski. Na razie swobodnie się przestawiają w każdą stronę, w jednej sekundzie z nami konwersują po polsku, by odwrócić się do pani w szkole lub kogoś na ulicy i zagadać zupełnie naturalnie po angielsku. Oby im tak zostało.
Zresztą z tym "odwracaniem się i naturalnym przechodzeniem na inny język" taka jeszcze historyjka się wiąże. O tym jak to Zuzka niedawno uświadomiła sobie, że posługuje się dwoma różnymi językami. Do tej pory jakimś swoim instynktem wyczuwała chyba kto mówi po polsku, a kto po angielsku. Może to było tak, że do tych których znała, wiedziała jak mówić, a do tych których nie znała nie odzywała się póki ja albo Iwka się nie odezwaliśmy, a wtedy już wiedziała w jakim języku. Ale ostatnio, przy okazji naszej bytności w bibliotece spotkała swoją rówieśniczkę, która tak jak ona przeglądała książeczki, skakała po ławkach albo bawiła się zabawkami (taka to biblioteka, że dzieci mogą to wszystko robić swobodnie) i widać było jak naszą małą Zuzkę aż zżera chęć pobawienia się razem, tylko taka mała wstydliwość nie pozwala. Zuzka zatem pędzi do taty i pyta: "Tato, tato, a jak dziewczynka się nazywa?" Tata oczywiście nie wiedział, więc sugeruje córce, żeby sama się spytała. A na to córka bardzo rozsądnie: "Tato, a dziewczynka mówi po polsku czy po angielsku?" Tatę zatkało, bo córka pierwszy raz sama wykazała się wiedzą, że istnieją dwa języki, ale nie dał po sobie poznać swojego zatkania i równie rozsądnie odpowiedział: "Nie wiem, ale chyba po angielsku. Idź zapytaj." Zuzka rzuciła tylko swoje "aha" i pobiegła... niestety w czasie naszej wielce zajmującej konwersacji przyszła dziewczynki mama i ją zabrała. Zatem dwie zagadki - jak na imię miała i w jakim języku mówiła - pozostaną na razie bez odpowiedzi.
A po tym całym zdarzeniu, tak z zupełnie innej beczki, nastąpiło otwarcie wystawy pani Grażynki i pana Darka. Było kilku oficjeli, było trochę osób, ale było też kameralnie, niemal rodzinnie. Było też słodko za sprawą ciast z Iwa's Cakes. A jedno z ciast zajadanych przez Zuzkę wyglądało tak:

Ale to już temat (i ciasta i wystawa i Zuzka) na inną okazję.

Kończę, bo zaraz gość szanowny w postaci Gosi przyjeżdża, a w domu bałagan, a rąk do pomocy brak, bo Franek na urodziny kolegi pobiegł (to też na inną okazję). Lecę pozmywać chociaż :)

pkb.AVI

2011-05-06T18:01:00.001+01:00

A to dzisiejsza Jubilatka "w akcji". BRAWO!

Zapraszamy na Koncert Patriotyczny "Bez Światłocienia" do

CAM Pallotynów ul. Leśna w Konstancinie

na godzinę 14.00!

To niedziela, kochani, także kto żyw! Niech tam rusza!

2011-05-06T17:24:00.006+01:00

Obiecałam poopowiadać. Sery robię od lutego. Podpuszczkowe i twarożki. Ricotta się zdarzyła po drodze, i mozzarella, i ser typowo na paschę czyli taki sernik wielkanocny,i topiono-żółty eksperyment też był. Czynność przyjemna od samego poczętku do ostatniego kawałeczka serka.

Pytanie o znalezienie mleczarza. Trzeba wyjechać z miasta i szykać po prawej i lewej krów. Krów - czyli wymiona konieczne. Potem w okolicy pastwiska zatrzymać się przy bramie i zapytać czy można kupować tu mleko. Tak. Takie świeże. Tak, takie niepasteryzowane. Tak, może być ciepłe. Tak, z bakteriami. Tak na pewno: świeże, niepasteryzowane i z bakteriami.

Trzeba być tak asertywnym i pewnym siebie, żeby przekonać farmera, że chce się mleko "świeże, niepasteryzowane i z bakteriami". Powtarzać do znudzenia, że jest się tego świadomym, i że nie chce się mleka ze sklepu tylko "świeże, niepasteryzowane i z bakteriami". Na poczatku uzna was za głupków, potem sie przyzwyczai do tej ekstrawagancji. Polacy dziwny naród. Jedzą łabędzie, zepsute ogórki, zgniłą kapustę, to i mogą chcieć "świeże, niepasteryzowane i z bakteriami" mleko.

Nasze mleko znalazł nasz kumpel na "google-street view"* czyli jechał po mapie jechał, aż zobaczył krowę. Potem już normalnie zajechał w bramę gospodarza i powiedział, że jest tu taka baba co szuka mleka i ma być "świeże, niepasteryzowane i z bakteriami". Dostał telefon do farmera. No i tak raz- dwa razy w tygodniu odwiedzam Owena i biorę gar mleka. Przy czym mam piękny gar, który dostałam od męża na dzień kobiet (wcześniej używałam pozyczonego). Kupować kankę czy kontener się nie opłaca, bo i tak trzeba mleko do gara przelać, więc dużo roboty, mycia i kasa niepotrzebnie wydana. Dodatkowo mam piekny elektroniczny termometr. Tak aż mąż uznał za stosowne zainwestowanie w moje hobby. Ale czy na pewno? Jak sie ser kończy...od razu pyta kieeeedy następny będzie.

Dziś skończyła się podpuszczka, więc podpuszczkowy najbliższy ser w planie po 17 maja. Tzn oprócz tego co właśnie odcieka i czeka na solankę. Do serów mamy domowy chleb, pieczony z różnymi dodatkami już od listopada, od lutego jednakże na serwatce. Serwatkę rozdaję, bo to jakieś dobre podobno do picia, choć nie stosujemy w domu. Ja od maleńkości mleko mogę ale przetworzone w sery czy coś gęstrzego. I co ciekawe, pamiętam z dzieciństwa sery na siteczku, którymi zajadała się mama, a dla mnie to było obrzydlistwo. No więc takie "niesklepowe" sery i mleko naszym dzieciom nie podchodzą także. Dla Zuzki mleko do tej pory było z tesco... ot, po prostu. Franek zaczął tolerować twarożkowy ostatnio, a mąż to wogóle serożarłoczny jest :)

Jak widać, do sera zaaptowałam suszarkę do sałaty, kształt piękny, odcisk miły dla oka. Twarogowy tetra i potem dechą się obciąża. Co mnie dodatkowo ekscytuje w tej czynności? To że za każdym razem może wyjść ser inny, każdego dnia inny, raz dodaję także bakterie kefirowe (smak inny), raz maślankę (smak inny), raz jogurtowe bakterie (smak inny), raz solę, a raz zapomnę, czasem wrzucę czosnek, lub zioła jakieś, czasem suszone pomidory, czasem po prostu obtaczam w słodkiej papryce. No na serio NUDY NIE MA :)

A dziś 6 maja.

Moja kochana Siostra, Ciocia i Szfa - ma dziś URODZINY.

Które? Może zajrzy i sie przyzna. W każdym razie młodsza jest ode mnie :)

Kochana AGATKO!

Błogosławieństwa od Boga i ludzi na dalsze dni, lata!! Eh, eh... za miesiąc powiem Ci osobiście, oki? Kochamy Cie mocno! Żeby wszystko co robisz było robione z radością, miłością, cierpliwością...

* a to oczywiście szkoła Franka :)

pani Walewska, Stefanka i Usta Adama....

2011-05-03T21:07:00.005+01:00

Niezła kombinacja w tytule. Nie?? :) Jak ktoś doczyta do końca notki to się dowie "o co-cho"

Melduję, że już patataj mechanicznym koniczkiem możemy robić.Oponiarze zadziałali byli. Portfel cieńszy ale pojazd bezpieczniejszy. Nie ma lekko.

Ze spraw organizacyjnych. Wystawa powieszona. Ikony pani Grażynki i grafiki pana Darka. Jutro mamy oficjalne otwarcie wystawy, plus małe przypomnienie, że Święto Flagi, Dzień Polonii, 3 Maja, Beatyfikacja Papieża Polaka do tego.... Sporo żeby poświętować i spotkać się w doborowym towarzystwie. ZAPRASZAMY!!!! Tym bardziej że MUZYKA będzie na ŻYWO!!!

i .............. ciasta na jutro też już upieczone. Pachnie w całym domostwie...

A poza tym.... Mało Wam wieści? Mało? Ech ech... to podkabluje. Jeśli wiza będzie - Krzysiek leci w przyszły wtorek do Kanady. Na razie wizy niet to i wyjazd pod "?" tym znakiem. Co to będzie jak to będzie? czy Niagarę zobaczy czy nie i dlaczego wogóle ten wyjazd? Kto ciekawy?

Ja mam dziś za dużo cukru we krwi, wiec jakaś głupawka mnie ogarnia. Może poważniej do sprawy podejdzie Pan Mąż i wkrótce wyjaśnienia stosowne złoży :)

I cóż... Podobno w Polsce pada ŚNIEG?? Przeżyłam już śnieżycę w lipcu, ale to w górach było, w byłej republice naszych sąsiadów, wysoko, wiec może nie takie to dziwne było jak dziwne jest teraz. Eh. Anomalie Anomalie....

ps. tytuł to nazyw ciast które stoją u nas na blacie kuchennym.

Nie wierzycie - zapraszam na kamerkowy skype :P

koło poszło

2011-05-02T10:02:00.001+01:00

Zupełnie niepostrzeżenie pojawił się maj, od którego zaledwie krok do czerwca i naszego szybkiego wypadu do Polski, oczywiście na wesele.
Podobnie jak maj niepostrzeżenie poszła nam opona w samochodzie. I to żeby jeszcze w mieście, gdzie można by szybko wymienić (do naprawy się nie nadawała). Ale nie... postanowiła więcej nas nie wozić akurat na autostradzie z Dublina do Waterford kilometr od zjazdu nr 3 na Castlecomer i Athy (mniej więcej w tym miejscu), a jakby tej złośliwości oponiarskiej było mało, jeszcze koło nie chciało zejść mimo wysiłków moich i Piotrka. Skutkiem tego razem z Sikorkami pawie dwie godziny spędziliśmy na pięknej trawce pod słonecznym niebem czekając na pomoc drogową. W końcu pomoc przyjechała i miała postać starszawego pana w sweterku z młotkiem pod pachą. Pan opukał młotkiem koło, a ono grzecznie zeszło i po 15 minutach można było jechać dalej. Niestety jechać raczej powoli, skutkiem czego w Waterford zamiast o 14:00 byliśmy koło 18:00. Okazało się że o tej porze wszelkie warsztaty i wulkanizacje są już nieczynne. Podobnie następnego dnia, bo to przecież niedziela. A dziś mamy Bank Holiday, czyli majowy wolny poniedziałek.
Zatem jeśli ktoś się spodziewał dziś albo jutro relacji i zdjęć z wycieczek, będzie srodze zawiedziony. Samochód stoi na podjeździe z dojazdówką i na razie tak zostanie. Dopiero jutro coś się da z tym zrobić. Zatem wycieczki najbliższe dopiero za tydzień. Za to już na nowych oponach :)

...i po świętach

2011-04-28T08:20:00.000+01:00

Nagle! Minęła Wielkanoc i wracamy do normalności. Dziś Zuzka wraca do przedszkola, a po weekendzie Franek - do szkoły. A my do codziennych zajęć.
A tymczasem korzystając ze świątecznych wolnych dni nie omieszkaliśmy pojechać tu i tam.

W niedzielę pobyczyliśmy się na łonie natury, czyli odbyliśmy spacer w okolicach Jack Meade's Pub, a potem obserwowaliśmy jak dzieci szaleją na pubowym placu zabaw.

W poniedziałek znów na powietrzu i znów głównie na placu zabaw spędziliśmy czas.

A we wtorek razem z Ryśkiem i jego rodzinką wyskoczyliśmy na Hook Head i do Dunbrody Abbey.

Jak widać pogoda sprzyja. Zaczyna się robić naprawdę ciepło i "słoneczny południowy-wschód" zaczyna zasługiwać na swoją zwyczajową nazwę. A to oznacza nic innego jak tylko mniej czasu w domu, więcej czasu poza domem. Nie dość że dzieci są potem jakby spokojniejsze to jeszcze i zdrowsze.
A jeszcze tak a propos dzieci... Pomysł Iwki, żeby przeprowadzić tymczasowo Zuzkę do pokoju Franka okazał się strzałem w przysłowiową dziesiątkę. Od dnia przeprowadzki Zuzka tylko raz, słownie RAZ, przyszła do nas w nocy i chyba raptem dwa razy obudziła się i domagała uwagi. Dzieci zgodnie śpią w jednym pokoju i mam wrażenie, że jakoś lepiej się zaczynają dogadywać. Inna sprawa, że dogadują się dość głośno, ale cóż... coś za coś.

2011-04-23T15:18:00.010+01:00

Ogarnia nas radość i wdzięczność.

Światło przebija mrok, w sercu rodzi się pragnienie wyrażenia miłości

Pierwsze „Alleluja” po tylu dniach przygotowania...

Uwolnienie z mocy grzechu, spod władzy złego ducha.

Eucharystia – dziękczynienie.

Dlatego musimy wyjść, aby wszystkim zamkniętym w grobach smutku i grzechu, powiedzieć:

„Obudźcie się,

Pan zmartwychwstał!!!!

Trzeba czerpać z Mocy Zmartwywchwstałego! Dla WAS wszytkich ta zachęta od całej paki Futraków! Wesołych Świąt! Radości niekończącej się nigdy!

słońce, morze i my

2011-04-19T21:10:00.000+01:00

Było niedzielne wczesne popołudnie kiedy zapakowaliśmy dzieci do samochodu, piłkę i frisbee do bagażnika, przybraliśmy dziarskie miny i uśmiechy i naszym wiernym Oplem popędziliśmy na spotkanie przygody, czyli do Passage East. Przygoda przybrała postać placu zabaw, jednego z naszych ulubionych, oraz okolicznych poletek, gdzie mecz Franek-Iwa kontra Krzysiek zakończył się sromotną porażką tych pierwszych. Bramek nawet nie liczyłem, bo zabrakło palców :)
A zabawa na placu zabaw wyglądał o tak właśnie:

W trakcie meczu okazało się, że to dobrze, że nikt z nas nie miał mocnego wykopu, bowiem drzewo stojące za bramką było najwyraźniej pożeraczem piłek wszelkiego rodzaju. W jego gałęziach Iwka doliczyła się 7 zdobyczy. A Franek nie byłby sobą, gdyby nie próbował owych zdobyczy wyrwać z gardzieli potwornego drzewa. Niestety wszelkie próby spełzły na niczym.

Nieopatrznie obiecałem rodzinie pyszne lody, więc obietnicę trzeba było spełnić. Żeby tak łatwo jednak nie było, pojechaliśmy do Dunmore East zjeść lody na klifach. A co!!
Jak widać lody na klifach smakują wyśmienicie:

A pół godziny potem znad morza nadeszła sobie chmura, spowiła miasto i już nie było tak pięknie. Więc zawinęliśmy się do domu, gdzie dotlenieni i lekko opaleni ze smakiem spałaszowaliśmy obiad.
A chmura w Dunmore East wyglądała tak:

A z nowości domowych... Zuzka wprowadziła się do pokoju Franka, a Franek z pokoju Zuzki zrobił sobie "gabinet". A wszystko to w celu powstrzymania naszej najmłodszej latorośli przed przychodzeniem do rodziców w nocy. Może jak będzie miała brata bliżej to będzie jej się lepiej spało. I nam też.
O skutkach przeprowadzki damy znać.

i jeszcze coś dętego

2011-04-15T20:50:00.000+01:00

A w bonusie dziś Zuzka trąbi. A w zasadzie korneci :)

dzieci? polecam!!

2011-04-15T20:43:00.002+01:00

Był taki czas kiedy zdecydowanie mówiłem, że dzieci mieć nie chcę, że małżeństwo to nie dla mnie, że w moim świecie na dzieciarnię nie ma miejsca. Wręcz czasami stwierdzałem, że dzieci nigdy mieć nie będę. Cóż, młody człowiek był , głupi, różne dziwne myśli się w głowie trafiały.
Nawet kiedy poznałem Iwkę takie same miałem zapatrywania na kwestie małżeństwa i dzieci. I co się stało? Tak na mój gust to dorosłem. Zobaczyłem, że tak naprawdę na tej drodze, którą szedłem nic mnie nie czeka czego bym nie znał. Jasne, że mogłem tak dalej, bezpiecznie i bezproblemowo. Tylko, że jakoś zaczęło mnie to uwierać.
No a potem poznałem Franka.
I przestało być bezpiecznie i bezproblemowo, a mnie się spodobało. I okazało się, że to co mnie czeka to wyzwanie większe od wszystkiego, co do tej pory doświadczyłem, że kształtowanie nowego człowieka to zadanie o stopniu trudności jakiego nie znałem do tej pory, że nauczenie go rzeczy, które dla mnie są oczywiste to zdanie czasami ponad moje siły. Jednocześnie zrozumiałem, że w tej grze nie ma opcji poddania się albo pójścia na skróty.
A potem pojawiła się Zuzka i poziom trudności wzrósł nie dwukrotnie, ale dwustukrotnie.
Bo tak naprawdę, jak to się mówi "dzieci to kupa radości z przewagą kupy", ale też niesamowite wyzwanie stojące codziennie, o każdej godzinie przed rodzicem. Czasami to wygląda tak, że trudno uwierzyć, że z tego tak zwanego trudu wychowawczego coś jeszcze będzie, że z tego czy tamtego dziecka coś jeszcze będzie, by po chwili przecierać oczy ze zdumienia kiedy to samo dziecko robi coś tak niesamowitego, że człowiek nie wie czy skakać z radości czy płakać ze szczęścia.
Niedawno Franek zaskoczył mnie wieczorem siedzącego nad książką. Stanął nade mną dziwnie cichy i skupiony, przytulił się i powiedział: "Tato, jak będę dorosły chciałbym być taki jak ty." Nie wiem jak inni rodzice, ale jak dla mnie nie ma lepszego, ani bardziej treściwszego komplementu. Siedziałem nie wiedząc co powiedzieć, totalnie zamurowany, kompletnie zbity z pantałyku, jak to się ładnie mówi. No bo co odpowiedzieć 11-latkowi, który takie rzeczy mówi, nie mam wątpliwości, że szczerze i bezinteresownie.
Zuzka notorycznie popołudniami przychodzi co kilka chwil i wpychając się na kolana mówi: "Tato, chcę się przytulić." I nie ma wtedy dyskusji, to musi być właśnie tu i teraz. Takie "przytulenie" trwa kilka sekund zaledwie, ale mam wrażenie, że dla niej jest najważniejsze na świecie. Zresztą dla mnie też.
Co tu dużo pisać... Z takich chwil składa się to prawdziwe życie. Takich chwil codziennie w pamięci zapisuje się masa. I to one zostaną. Mam nadzieję, że i w pamięci dzieci naszych.

A to nasze dzieciny

w domu

Wigilia 2009

drugie urodziny Zuzki

Luminarum 2009

okolice Mahon Falls

Wielkanoc 2010

rejs po rzece

w parku na Spraoi

w parku bez okazji

Ustanówek 2010

poznańskie ZOO

Wrocław 2010

Włosy... rosną

2011-04-03T23:57:00.005+01:00

Będzie na mój temat :P Rzeczywiście. Macie racje. Nie wiem co mówić jak znajome mówią "ale ci włosy szybko urosły". Zdjęcia dzieli rok czasu. A czy ważne włosy? Na pewno nie, faktem jest, że zmieniamy sie MY, choć chrześciaństwo mówi o innej zmianie, na którą trzeba się zgodzić. I ja mówie TAK.. zmieniaj mnie jak Ty chcesz.

wczoraj i dziś

2011-04-03T22:39:00.000+01:00

Jak już wspomniałem - mamy wiosnę, ciepło i słońce. I ogólnie jest przyjemnie na świecie zewnętrznym. Ale żeby się nie powtarzać to pokażę to i owo:

Wczoraj w parku

W konkurencji chuśtanie synchroniczne młode Futraki są bezkonkurencyjne

W skokach z "szóstki" na "siódemkę" na jednej nodze przoduje Zuzanna

W rzucie piłką przed siebie i do góry lepszy okazał się Franciszek

Wspólne zdjęcia wychodzą im bezbłędnie

Podobnie zresztą jak jednoosobowe portrety

Wyścig Zuzanna na rowerku vs. Franciszek na nogach mimo zażartej konkurencji i częstych zmian lidera pozostał nierozstrzygnięty. Kolejny etap przewidziano w chwili gdy pogoda i czas pozwolą.

Dziś na plaży

W Woodstown pozostała efemeryczna galeria rysunków napiaskowych

Pani w czerwonych okularach pokazała muszelkę

Pan w czerwonej czapce zmyślnie ją wykorzystał

Pani w czerwonej kurtce kontrolowała sytuację

Temperatura wody nie nadawała się na brodzenie na bosaka, więc kalosze zdały egzamin na piątkę i cieszyły się uznaniem

Jeszcze ciekawostka z cyklu "znajdź różnice":

Czasowo oba zdjęcia dzieli dokładnie godzina oraz jakieś 500 metrów wody. Na pierwszym mamy "szczyt odpływu" i plażę niemal po horyzont. Na drugim woda zdążyła się już wlać i połowę plaży "zniknąć" pod sobą. Tempo przypływu było taki, że aż Zuzka stwierdziła: "Chodźmy, bo już fale idą!"

Ale tak naprawdę to poszliśmy, bo niebo z takiego:

Zrobiło się takie:

W ciągu pół godziny.
10 minut potem padało.
Ale my już jechaliśmy wtedy do domu :)

przyjszła wjosna :)

2011-04-02T21:29:00.000+01:00

Zawitała do nas już na stałe i na poważnie. I to jakiś czas temu, ale dziś tak naprawdę poczuliśmy to na własnej skórze. Ubrani tylko w bluzy godzinę spędziliśmy na placu zabaw. Słońce przygrzewało, wiatr lekko chłodził, pączki na drzewach się zieleniły... irlandzkie dzieci świeciły gołymi stopami, to zdecydowany znak, że już wiosna.
Zuzka objeździła park na rowerku i przy okazji udowodniła, że pora go wymienić na większy. Franek biegał za piłką. A ja spokojnie, statecznym krokiem próbowałem tę dwójkę opanować i złapać w obiektyw. Skutki tego łapania zobaczycie dopiero w poniedziałek, bo dała się we znaki moja skleroza i aparat zostawiłem u znajomych, u których grzaliśmy się herbatką po harcach parkowych.
Skutkiem tego aktywnego popołudnia jest ekspresowe uśpienie dzieci i jakieś dwie godziny ciszy, spokoju i nudy, bo Iwka tymczasem robiła klabing w Dublinie, czyli spotykała się z Klubem Gazety Polskiej, oglądała jakiś film i zawzięcie dyskutowała na tematy różne. Teraz wraca już i mam nadzieję jeszcze przed północą ją zobaczyć i usłyszeć relację.
A na razie uciekam wymyślić co robić przez kolejne 120 minut :)

Lewy czerwcowy :P

2011-03-30T15:24:00.003+01:00

Eh. To było gorące 10 minut... Nie wiem czy ktoś ma tak jak ja, że od czasu do czasu sprawdza sobie ceny lotów. Najcześciej w okolicach Ważnych Uroczystości Rodzinnych. A to urodziny Rodziców, a to jakaś rocznica, tym bardziej Większa Uroczystość Rodzinna Wczesniej Zapowiedziana np wesele. W kazdym razie ja sprawdzam i to w obie strony.

W poniedziałek siadłam na chwilkę. Wogóle zjawiłam sie na chwilkę na parterze - bo z córką naszą leżałam w łóżeczku. Kilka rzutów okiem na pocztę, na ulubione blogi, dwa fora... No i loty.

Były bez "podatków i opłat" w terminie wesela kuzynki (i urodzin Mojego Taty), która dzień wcześniej zostawiła zaproszenie u moich Rodziców.

"Krzyyyyysiek! bez podatków są bilety"... Ten odwrócił się od zlewozmywaka, i pewnie gdyby miał ręce wolne, popukałby się w czoło.

"Krzyyyyysiek! co Ty na to" .... Odpowiedzią były konkrety, fakt i argumenty nie do zbicia. Nie miałam żadnego "ale"... Po drugiej stronie gie-gie siedziała Moja Siostra i "kuła żelazo" czyli przeliczała euro na złotówki i projektowała przyszłość

"Spotkamy sie! Będziemy wszyscy u Rodziców! Wesele Ą i Ę.. Pomożem, wspomożemy, damy rade"...

"Krzyyyyysiek, a jak znajdą sie pieniądze na lot, pójdziesz ze mną na wesele ? ;)" Znowu "kubeł zimnej wody" ale byłam już bliziutko, szeptałam do uszka, przylepiałam się do Pana Męża... Cóż. Kubeł kolejny. Telefon do Rodziców....

"Kupujcie - spotkać się ważniejsze niż cokolwiek, życie takie kruche, nie wiadomo ile przed nami"....

No i to prawda i to prawda. Mąż siadł i zakupił bilety. A potem pojechał po drewno do kominka, choć pewnie najchętniej sam by porąbał, żeby ochłonąć. Tak to wespół trzy baby wydumały i stało się. Nie planowane, ale sie stało. Lecimy do Polski :) !!!! Yoopi!!!

Z pustego to i Salomon, ale od czego mamy Kogoś nad Samolonem? Tryb oszczędny włączony, porobione deklaracje co kto rzuca, i z czego rezygnuje na poczet "czereśni w czerwcu".

Sery będziem zajadać :)

Pisałam, że ja rozwijam się w umiejętnościach serowiarskich? Nie? To następnym razem.

dodatek filmowy

2011-03-27T19:25:00.000+01:00

W ramach porządków i wspominek mała próbka możliwości Franka, czyli występ przed dziadkami Wiśniewskimi w hostelu w Galway:

nie-dzielnie

2011-03-27T19:11:00.000+01:00

Siedzimy w domu. Zapowiadało się, że będzie dziś pięknie, że słoneczko dopiecze i posmażymy się lekko gdzieś na plaży. Wyszło inaczej. Nie dość, że pogoda zmieniła plany, to jeszcze Zuzka z Iwką lekko zaniemogły i leżakują się dziś w łóżku. Aż z tych wszystkich zmian włączyłem komputer w niedzielę, czego od dawna nie robiliśmy.
Bańki poszły w ruch, dziewczyny mają na plecach piękne kółeczka, herbata z sokiem malinowym jest pita, smarowanie Amolem też było i mam nadzieję, że jutro wszystko wróci do normy, łącznie z pogodą. A jak widać jest ona nieco zdradliwa ostatnio, bo to niby ciepło i przyjemnie, a jednak okazuje się, że przeziębić się łatwo. i z tej łatwości dziewczyny skorzystały, czego skutek mamy taki, jaki mamy.
A korzystając z okazji komputerowego włączenia niedzielnego, pokażę wam lepsze zdjęcia z Dublina, ubiegłej soboty.

fot. Wojciech Białek

fot. Mirosław Chciuk

Co do samej imprezy... niby miałem coś napisać, ale chyba mam dość tej sprawy. Jak ktoś ciekawy, niech pyta. A jak wszystkie strony ochłoną i emocje opadną coś pewnie popiszę na ten temat. Na razie wolę robić swoje i nie pakować się w błoto, bo nie lubię się brudzić i marnować czasu.
A w razie gdyby tego czasu starczyło podeślę w najbliższym czasie raporty zdrowotne z pięterka, gdzie urzędują nasze zakatarzone dziewoje :)

2011-03-26T16:14:00.000Z

Dzisiaj pojechałem samochodem do szkoły.

Miałem Matematykę,Historię.

I miałem przerwę.

Moja piłka utkneła na dachu w Polskiej szkole.

Życzę miłego dnia i wieczoru.

szybko na galowo

2011-03-21T07:53:00.000Z

W sobotę ubraliśmy się na galowo i podążyliśmy do Dublina na Galę Wybitny Polak w Irlandii plus Miss Polonia w Irlandii.

W skrócie wyglądaliśmy tak:

Futrakowa para starsza

Futrakowa para młodsza

Zuzka załapała się na kwiaty dla Miss

Franek załapał się na gratulacje dla Miss i buziaka

Przepraszam za jakość obrazków, ale do dyspozycji mieliśmy tylko telefony. Może nowo poznani znajomi podeślą jakieś zdjęcia, to wtedy coś pokażemy lepszego.

O szczegółach Gali, subiektywnych wrażeniach oraz o tym dlaczego tam się niestety znaleźliśmy - już wkrótce. Spodziewajcie się mrożących krew w żyłach opowieści :)

Mała zajawka z dziś :)

2011-03-17T16:37:00.000Z

Zanim wszystkie zdjęcia znajdą się w naszej picassie - tak na GORĄCO - Polska Grupa w Paradzie Św. Patryka w Waterford - temat "Trzy statki i Waterford"

Święty Patryku wstawiaj się za nami!

paradnie

2011-03-17T01:36:00.000Z

Będzie krótko.
Już za kilka godzin rusza Parada Św. Patryka w Waterford, a w niej Polska Grupa, a w niej Futraki. W tym roku będzie naprawdę imponująco dzięki pomysłom i umiejętnościom naszych znajomych.
Relacja wkrótce. Jak ochłoniemy, odpoczniemy i jak damy radę temu weekendowi. Potem już nas nic nie ruszy :)
Slainte!

do szkoły

2011-03-11T19:56:00.000Z

Dziś oficjalnie dostaliśmy do rąk własnych list ze szkoły potwierdzający, że jest w niej miejsce dla Zuzanny Wiśniewskiej. W poniedziałek składamy resztę dokumentów i we wrześniu nasza pociecha najmniejsza zaczyna edukację w Junior Infants czyli takiej pierwszej zerówce. Tym samym skończyła się kilkutygodniowa nerwówka, podczas której ważyło się owo miejsce, a Zuzka pojawiała się coraz wyżej na liście oczekujących.
Szczerze mówiąc nie wyobrażaliśmy sobie, żeby miała chodzić do innej szkoły niż Franek, żebyśmy mieli wozić ich rano w inne miejsca, żeby wyobrażenia Zuzki o chodzeniu do szkoły z bratem runęły nagle z powodu braku miejsca. Byliśmy dobrej myśli i te dobre myśli stały się faktem. Miejsce jest i będzie czekało na najmłodszą Wiśniewską od początku września.
Dziś Zuzka obejrzała swoją klasę, pobawiła się zabawkami, przysiadła na krzesełku, "ugotowała" pizzę na zabawkowej kuchence, pogadała z panią... czyli zaczęła oswajanie się ze zmianą miejsca zabawy i nauki. Tak naprawdę to mam wrażenie, że w Junior Infants tej nauki jest naprawdę niewiele, że to raczej taka zabawa z elementami nauki, poznawaniem literek, oglądaniem edukacyjnych bajek, liczeniem i takimi tam drobnostkami. Jednak faktem jest, że obok miejsca do zabawy i ruchu w klasie są normalne ławki i krzesła i zapewne Zuzka część dnia będzie spędzała w skupieniu przy książkach.
A tak w ogóle to trochę to szokujące, że ta mała dziewczynka do szkoły już idzie, że tak naprawdę zaczyna się dla niej kolejny ważny etap życia. We wrześniu będzie miała 4,5 roku, nie wiem czy nie za mało nieco na poważną szkołę, ale cóż taki tutaj system mamy i nie ona pierwsza, nie ostatnia.
Kiedy Franek ponad 4 lata temu trafił do Senior Infants czyli drugiej klasy zerówki Zuzka byłą jeszcze w brzuchu i nawet nie myśleliśmy o tym gdzie do szkoły pójdzie. Dziś pani, która będzie ją uczyła była w lekkim szoku jak dowiedziała się, że ta dziewczynka, którą pamiętała jako bobasa przychodzącego z mamą albo tatą po Franka będzie teraz jej uczennicą. My też czasami się dziwimy, że takie dzieci stare już mamy, a sami tacy młodzi ciągle jesteśmy.
I tak patrząc na obydwoje tak sobie myślę jaką długą i jak różną drogę oboje przeszli. Dla Franka, który w wieku 6 lat trafił do nowej szkoły, do dzieci i nauczycieli mówiących głównie językiem, którego nie rozumiał, musiał być to niezły szok. Dla Zuzki rozmowa po angielsku nie jest żadnym kłopotem i nie będzie raczej miała tego okresu adaptacji, który musiał przebyć Franek. Pamiętam nasze obawy: "czy sobie poradzi?", "czy nie będzie miał kłopotów z nauką?", "czy nie będzie miał nam za złe, że przyjechaliśmy do Irlandii?" Teraz, po 4 latach, widać, że daje sobie radę, po angielsku śmiga aż miło posłuchać, uczy się na poziomie nie odbiegającym od reszty dzieci, a jedyny kłopot w szkole ma z irlandzkim, który do najłatwiejszych języków nie należy, a dodatkowy brak wsparcia od rodziców wcale nie pomaga. Zuzka z językiem kłopotów mieć nie będzie raczej, a jedynymi obawami mogą być takie jak towarzyszą zawsze, w każdym kraju pójściu dziecka do szkoły. Przyjacielska i uśmiechnięta jest więc koleżanki i kolegów znajdzie. Rożki pokazuje nie za często, więc i wychowawczych kłopotów nie powinno być. Poznawać nowe rzeczy lubi, więc z nauką nie powinno być kłopotów... zresztą... liczyć po angielsku do 20 nauczyła się już w przedszkolu, kilka literek poznała w domu, kolorami może żonglować w obu językach, kształty też zna... można się tylko martwić, czy nudzić się nie będzie.
Cóż, zobaczymy we wrześniu. Teraz ma jeszcze kilka miesięcy rozrywki i zabawy w przedszkolu, potem wakacje, kupowanie wyprawki, plecaka i takich tam pierdółek szkolnych. Spodoba się jej na pewno. W końcu to fajna szkoła jest.

2011-03-05T20:50:00.000Z

To dla naszych Czytelników na niedzielę :)
Wiem, dawno nic nie pisałam.
Mąż ma żal i spogląda czasem prosząco, czasem groźnie...
Poprawię się!
Poopowiadam co tam u nas z mojej kobiecej perspektywy. Dziś tylko wspomnę, że mąż mój dokonał dziś czynu bohaterskiego*
Właśnie obecnością swoją tort ponownie zachwycił zaglądającego do lodówki męża.
A Wam podoba się?
Tu wiosna pełną gębą! Kto nas chce odwiedzić?
* dowiem się czy można o tym tak tutaj, i dam znać szczegółowiej!

Aaaaa mam nową stronę : moje torty

ska-n-sen :)

2011-03-05T13:19:00.000Z

Szczerze mówiąc skanseny zawsze mi się kojarzyły z nudnymi wycieczkami szkolnymi, jakimiś opowieściami o czasach zamierzchłych, z badziewiem i taką przaśnością, której nie lubię. Słowa "kojarzyły się" są kluczowe, bo w zasadzie od pierwszej wizyty właśnie w Bunratty zdanie zmieniłem. Być może dorosłem, być może zmieniło mi się postrzeganie świata, być może po prostu trafiłem na coś czego wcześniej nie dostrzegałem. Naprawdę mi się spodobało. Muzeum gdzie wszystkiego można dotknąć, czasami dosłownie posmakować, i przez chwilę poczuć się jak w innym świecie.

Bunratty ma to do siebie, że wędrując od chaty do chaty, przechodzimy niemal całą Irlandię, widzimy jak zmieniały się style, że inaczej mieszkali rybacy w Kerry a inaczej kowal w Offaly, niby rzeczy oczywiste, ale póki na własne oczy się tego nie zobaczy, tak naprawdę do końca się tego nie pojmuje.

Ten skansen to w zasadzie mała wioska u podnóża zamku i pobliskie miasteczko z górującą nad nim posiadłością bogatego ziemianina. W sezonie zwiedzania jest na kilka godzin, a przy większym zapale nawet na cały dzień. My trafiliśmy tam w połowie lutego, w sennym zimowym jeszcze okresie. Wiele sklepów było nieczynnych, z poczty nie można było wysłać niepowtarzalnego listu, u fotografa nie można było zrobić sobie zdjęcia "z epoki", w pubie sprzed wieku nikogo nie było za barem. Kiedyś tam wrócimy i wtedy pokażemy dzieciom jak to drzewiej bywało.

Mimo "pozasezonowości" Bunratty i tak robi wrażenie. Szczególnie zamek ze wszystkimi zakamarkami, schodami w najmniej prawdopodobnych miejscach, maleńkimi komnatami i wielkimi salami balowymi.

Zobaczcie sami:

Jedna z chatek, maleńka sypialnia za piecem/kominkiem. Inne wyglądały podobnie, jedynie wyposażenie świadczyło o zamożności gospodarzy.

Sala rycerska w podziemiach zamku i długi stół. Z łatwością pomieściłby obie nasze rodziny i jeszcze znajomych, nie? :)

Książę Franciszek I Wiśniewski zastanawia się nad kolejnym mądrym dekretem.

Królewska para Wiśniewska

Oglądaliśmy też zamek od kuchni. Dosłownie.

Zuzka nie odstępowała dziadków na krok. I ciągle coś nawijała, komentowała i czarowała

W szkole babcia opowiedziała Zuzce jak w podobnych ławkach siedziała ucząc się literek i cyferek

Cicha i spokojna uliczka skansenowego miasteczka. W sezonie zatętni życiem i tłumem turystów

Zuzka jakieś zapędy do pracy na roli poczuła. Gdyby nie zaczęło padać, pewnie i inne maszyny by chętnie sprawdziła

A po zwiedzaniu ku pokrzepieniu żołądków ruszyliśmy do The Creamery, czyli dawnej mleczarni zamkowej a obecnie fantastycznego pubu z naprawdę dobrym jedzeniem. Urodzinowy obiad babci pokrzepił wszystkich. Jeszcze raz dziękujemy i szczęścia życzymy :)

Stek dał radę. A ja ledwo dałem radę jemu. I w zasadzie na dwa-trzy dni miałem z głowy obiady.

Najedzeni i pełni wrażeń wieczorową porą wróciliśmy do Waterford. A w sobotę rano zaczęło się pakowanie, żegnanie i ogólny smutek, że to tak szybko minęło. Mam takie wrażenie, że niedosyt jest zawsze, że każde spotkanie z bliskimi jest za krótkie, że zawsze jest tak, że nie ma dość czasu by poruszyć wszystkie tematy, że ciągle tej doby brakuje, że dni mogłyby być dłuższe, że nawet po kilku dniach ciągle jest tyle do opowiadania. Bo w sumie jak streścić nasze kilkumiesięczne "niewidzenie się" w tych kilku dniach? Jak pokazać, jak żyjemy na codzień? Jak przekonać, że to jest nasze miejsce?

Dobrze, że jest telefon, że jest internet, że jest blog i inne tak zwane media. Dobrze, że o sobie nie zapominamy i trzymamy rękę na pulsie.

I mamy nadzieję, że goście pobyt wspominają równie dobrze jak my. I że już wydobrzeli po wietrznych przygodach irlandzkich.

Do zobaczenia :)

ku Moherom

2011-03-01T07:26:00.000Z

Sprawnie i szybko zebraliśmy się z Galway w piątkowy poranek i ruszyliśmy ku przygodzie, czyli ku sławnym Cliffs of Moher. Droga malowniczo wiła się między górami a morzem, czasami zahaczając o jakieś urwisko czy przybrzeżne skały. Cała banda, może oprócz kierowców, zachwycała się widokami i tylko czekała co też pojawi się za kolejnym zakrętem, albo za kolejną górką. I zachwycać się nie przeszkadzał nawet wiatr chwilami dosłownie zapierający dech w piersiach i zapowiadający niezapomniane wrażenia na samym szczycie klifów.

Same Klify Moher wyglądają mniej więcej tak. Wiatr spełnił pokładane w nim oczekiwania i dmuchał aż miło. Dogadał się przy tym z deszczem, który zacinał raz z lewej, raz z prawej, raz z góry, a w porywach i z dołu. Miła pani na parkingu ostrzegła nas, żebyśmy się pospieszyli z oglądaniem klifów, bo niedługo zapowiadają jeszcze gorszy wiatr i jeszcze mocniejszy deszcz. Czyli miało być typowo dla tej pory roku.

"Zwiedzenie" klifów zajęło nam z 15 minut. Więcej nie dało się wytrzymać. Uszy odmarzały, ręce grabiały... cóż było robić... nic tylko zejść na kawę/herbatę do lokalnego muzeum gdzie miejsca grzali już najmłodsi pod czujnym okiem Iwki.

Przy czymś ciepłym i wzmacniającym rozegrały się partyjki "Czarnego Piotrusia", zostało porysowane co nieco i obgadano dalsze plany. A wśród tych planów było zwiedzenie muzeum Klifów Moher, zresztą bardzo fajnie zrobionego, z ekranami dotykowymi i animowanymi grafikami, z małym kinem, w którym można się było przez chwilę poczuć jak mewa mieszkająca gdzieś na klifie, z "łodzią podwodną" i układanką dla najmłodszych. Słowem, dla każdego, coś miłego.

Jeszcze tylko spacer pod wiatr na parking (Zuzka ze łzami w oczach pytała dlaczego ten wiatr tak wieje) i już śmigaliśmy w kierunku Bunratty, miejsca gdzie niemal 5 lat wcześniej kończyliśmy z Iwką naszą podróż poślubną.

Bunratty należy się zdecydowanie osobna notka. Więc będzie osobna.

W Galway też byliśmy

2011-02-28T18:07:00.000Z

Do Galway dojechaliśmy zgodnie z planem, oczywiście planem ogólnym zrobionym w zarysie "na kolanie". Również zgodnie z tym samym planem zjedliśmy późny obiad, poprzedzony kilkoma partiami "Pędzących żółwi", czyli gry która dobra jest na każdą okazję i dla każdego zapewniając rozrywkę i emocje, a przy tym będąc na tyle krótką, by zagrać można było właśnie czekając na pyszne gołąbki.
Zjedliśmy co było do zjedzenia, wypiliśmy co było do wypicia, a że nie było sensu siedzieć w hostelu (tym bardziej, że pokój mieliśmy typowo sypialniowy, bez miejsca do posiedzenia nawet), wybyliśmy na miasto. I trzeba przyznać, Galway wieczorową porą jest urocze. Chociaż młodsze od Waterford, wydaje się mieć więcej duszy, więcej zabytków, lepiej wyeksponowanych i ciekawszych. A może to kwestia obycia się z tym co oferuje Waterford?

Faktem niezaprzeczalnym jest to, że w czwartkowy wieczór Galway żyje. Pełne kawiarnie, knajpy, puby, restauracje, sporo ludzi na ulicach i ogólnie atmosfera przyjemna. Porównując to z Waterford, trzeba przyznać, że nasze miasto ma dużo do nadrobienia. Wystarczy się przejść w tygodniu po głównym placu Waterford wieczorową porą, by zobaczyć... no właśnie... wielkie NIC. Główny plac, który powinien tętnić życiem, gdzie ludzie powinni siedzieć w kafejkach, chodzić do knajp na kolacje, spotykać się rodzinami na herbacie, piwie, winie, zamiera wraz z zamknięciem sklepów. Samotni przechodnie przemykający się w sobie tylko znanym celu i poza tym generalna pustka.
Tymczasem w Galway aż się chce zajrzeć do co drugiej knajpy. I jedna nas na tyle skusiła, że zajrzeliśmy. Podobno był to najstarszy pub w mieście, nazywał się King's Head i mieścił się w budynku, który podobno pamięta XIII wiek (tak, nie pomyliłem się w cyferkach rzymskich - chodziło o TRZYNASTY wiek). Oznaczałoby to, że siedzieliśmy w murach, które mogą mieć jakieś 800 lat. Biorąc pod uwagę, że pewnie na przestrzeni wieków kilka razy budynek przebudowano, i tak te lata robią wrażenie. Nie powiem, żeby Guiness smakował jakoś lepiej, ale było miło.

Jako, że dzieci nie mogą siedzieć w pubach dłużej niż do 21:00, po godzinie trzeba było się zbierać. Jeszcze tylko krótki spacerek do hostelu z zahaczeniem o bagażnik samochodu i mogliśmy zacząć zalegać. A przy czym zalegaliśmy to już cicho sza :)
W końcu następnego dnia czekały nas nie lada atrakcje...

w krainie whiskey

2011-02-26T13:15:00.000Z

A po urodzinach Zuzki, z pełnoprawną czterolatką na pokładzie wyruszyliśmy po przygodę :)
A konkretnie w kierunku Tullamore. Najpierw szeroką autostradą, a potem coraz bardziej krętymi i zamglonymi drogami dotarliśmy w końcu do uroczego miasteczka słynnego głównie z whiskey i festiwalu muzyki irlandzkiej. Mgły się rozwiały i cel naszej podróży był doskonale widoczny. A celem było muzeum Tullamore Dew.

Tak wyglądała nasza ekipa po wyjściu i po degustacji. Jak widać humory dopisują :)

Muzeum samo w sobie jest niewielkie i w zasadzie na zwiedzanie wystarczy godzina, ale fantastyczne jest to, że dosłownie wszystkiego można dotknąć, popróbować i zobaczyć jak działa. Szczególnie dzieci miały z tym frajdę.

Zuzka przesypywała i mełła ziarno.

Potem dzieci zawarły bliższą znajomość z panem z rozlewni. Na nasze szczęście pan już nic nie rozlewał.

Franek doświadczył jak to bywało być niegrzecznym w szkole. Czasami mam wrażenie, że błędem była rezygnacja z ławek z dybami na nogi. Niektórym najwyraźniej przydałby się taki "przymus" oświatowy.

XIX-wieczna dama Zuzanna we własnej osobie. Ze wszystkich czterech pań tylko ona zdecydowała się przymierzyć coś z przepastnej szafy pełnej ubrań z epoki.

No i chwila na którą czekali wszyscy! No, może oprócz kierowców. W cenie biletu mieliśmy degustację. Typów whiskey było w sumie pięć, a kieliszków sześć. Tym samym w dwóch znalazło się Irish Mist, czyli whiskey dla pań z dodatkiem miodu i tajemnych ziół.
Degustacja przebiegła sprawnie i w dobrych humorach, tym lepszych im mniej było w kieliszkach. I trzeba przyznać, że marketing był skuteczny, bo każdy wyszedł z przynajmniej jedną buteleczką czegoś dobrego.
A po wizycie w Tullamore pomknęliśmy do Galway, gdzie moja nieoceniona żona znalazła nam nieprzyzwoicie tani nocleg w hostelu, tym samym w którym spaliśmy we dwójkę podczas naszej podróży poślubnej.
Ale o Galway będzie następnym razem... ok?

Mama! Tata! Mam 4 lata!

2011-02-24T07:19:00.000Z

Mam takie nieodparte wrażenie, że nie tak dawno pisałem notkę o Zuzkowych trzecich urodzinach, o tę właśnie, i że niedawno robiłem galerię jej zdjęć z okazji trzecich urodzin, o tutaj. Okazuje się, że było to rok temu, a czas nieubłaganie dobiegł do kolejnego lutego i Zuzka skończyła 4 lata. W tym roku gości miała znamienitych, prosto z Polski - dziadków i ciocię z wujkiem.
W porównaniu z Zuzką sprzed roku zmiana zaszła kolosalna. Teraz dziewczę gada jak najęte, komentuje, mądrości swoje nam prezentuje, film potrafi opowiedzieć, własne zdanie wyrazić dobitnie i nie znosząc sprzeciwu. Jednym słowem - panienka z niej.
Zdaje się, że Franek coraz częściej dostrzega zalety posiadania gadającej, rozumiejącej i logicznie myślącej siostry. A to ją wyśle, żeby poprosiła o włączenie filmu, wiedząc, że ma większe szanse przebłagać rodziców, a to wciągnie ją do do zabawy. a to pogra w grę jakąś. Zaczyna kumać, że zaraz będzie miał w Zuzce nie wroga i przeszkadzajkę, ale kumpla, nieco młodszego może, ale kumpla.
Sam pamiętam jak długo dochodziłem do tego, że siostra to wcale nie zło wcielone, ale czasami może się przydać na coś :) A że różnica między mną a Magdą jest niemal identyczna jak między Frankiem a Zuzką, więc pewnie i synek podąży podobną drogą, a ja tylko z własnego doświadczenia mogą mu radzić którędy lepiej nie iść, a którędy będzie mu łatwiej.
A namacalnym dowodem rosnącej przyjaźni między rodzeństwem jest fakt, że Franek w tym roku po raz pierwszy kupił Zuzce prezent na urodziny, taki od siebie, taki na który wydał kawałek kieszonkowego. I wręczył go z zaznaczeniem, że to od niego. I trafił w gusta Zuzki idealnie. Zresztą podobnie jak reszta prezentodawców, bo taką pogodną czterolatkę łatwo zadowolić. Na przykład tak:

Albo tak:

Tego samego dnia Zuzka dostała jeszcze od dziadków naręcze ubrań, bluzeczki, płaszczyk, i jeszcze kilka których nie pomnę, ale których dużo było. W poniedziałek zdecydowanie zażądała założenia do przedszkola bluzki od babci i dziadka, a wczoraj kładąc się spać kazał mi ją uprać, żeby dziś ją znów założyć. Wnioskuję z tego, że jej się podoba. Boję się co to będzie jak na wiosnę wyciągniemy resztę zakupów.

A tak w całej okazałości wyglądała jubilatka:

Jeszcze kilka słów o hicie ostatniego tygodnia. Zuzka dostała grę "Pędzące żółwie", wydawałoby się prosty wyścig pięciu drewnianych żółwików, ale jak się okazuje prostota jest siłą tej gry. Partie nie trwają dłużej niż 15-20 minut, ale ile w nich emocji, ile kombinowania. Miłośnikom szybkich planszówek polecam. Wszystkim innym - też.
A żeby nie było, że gołosłowny jestem. Moja własna siostra, zdecydowania już dorosła i mężata nawet, stwierdziła, że muszą sobie z mężem "Pędzące żółwie" kupić. Spodobały się chyba.
A przykładowa partyjka wygląda tak:

CDN...

w dziurze

2011-02-22T18:41:00.000Z

Tak, tak, wiem... Dawno nie pisaliśmy nic, ale swoje powody mieliśmy. Bo generalnie ciągle coś, a to jedno a to drugie, a to trzecie. No i oczywiście mieliśmy ważnych gości. Najpierw na rekonensans zleciała moja własna osobista siostra z mężem, a potem na teren już rozpoznany przybyli rodzice i dziadkowie w jednej osobie.

Ale po kolei... Jako że zaległości są spore, będzie w telegraficzno-obrazkowym skrócie.

W niedzielę z państwem Batura wybraliśmy się do dziury w ziemi, czyli Dunmore Cave.

Wejście robi niezłe wrażenie, a potem jest już tylko lepiej. Do środka prowadzi ponad 700 schodów, po których najpierw musieliśmy zejść, a potem - napełnieni wrażeniami i nieco zmoczeni kapiącą zewsząd wodą - wejść. I tutaj wielkie gratulacje dla najmłodszej speleolożki (jest takie słowo?), Zuzanny, która dzielnie maszerowała w górę i w dół, i w drodze powrotnej zrobiła tylko 3 postoje, co na jej małe nogi jest niezłym osiągiem.

W środku stalaktyty, stalagmity, zakamarki i takie widoki, że czasami trudno było uwierzyć. A najlepszy widok był po zgaszeniu świateł w najniższej części jaskini. Widok czerni. Widać było dokładnie NIC. Oczy same szukały jakiegoś punktu zaczepienia, czegokolwiek, ale nie było nic poza czarnością.

Na górze, po wyjściu z jaskini. Zmęczeni, ale zadowoleni.
Szczególnie ten pan poniżej...

Jako, że w pobliżu więcej dziur do zwiedzania nie było, pojechaliśmy w kierunku domu, a po drodze trafiliśmy jeszcze do Kells Priory, ruin średniowiecznego opactwa w pobliżu Kilkenny. Jak widać wieczorową porą było romantycznie, chociaż pewnie po tym jak odwiedzili wcześniej Rock of Cashel dużego wrażenia na Magdzie i Patryku zrobić się nie dało.

Niby u nas wiosna, niby dni bywają ciepłe, niby mrozów nie uświadczysz, ale goście z Polski marzną i czapki się przydały. Zresztą potem przydały się jeszcze bardziej... ale o tym co potem było napiszę właśnie potem.

Na razie można sobie obejrzeć obrazki. Komentarz wkrótce.

jesteśmy gotowi

2011-02-11T07:46:00.000Z

Dawno nas tu nie było więc nie wiem od czego zacząć. Nawet któregoś dnia na brudno coś napisałem, ale z braku internetu nie wrzuciłem i teraz się zdezaktualizowało.
Więc zacznę od końca, czyli od przyszłości. Takiej najbliższej... no może nie najbliższej, ale dość bliskiej.

Za 10 godzin z hakiem PRZYLATUJE SIOSTRA Z MĘŻEM!!! Moja mała siostrzyczka, która już mała od dawna nie jest, i jej szanowny małżonek odwiedzą nas już dziś i zostaną na 8 dni w ramach rozpoznania przed wielką wizytą rodziców. A to wszystko z okazji urodzin najmłodszego Futraka, czyli mówiąc krótko - Zuzki.
Rok temu wyglądało to tak:

Teraz będą jeszcze goście z Polski, goście z przedszkola i ogólnie spodziewamy się totalnego chaosu i roznoszenia domu na strzępy. Jak przeżyjemy i uda się jakieś zdjęcie zrobić, na pewno pokażemy je tutaj z dumą mimo obrażeń :)

A co poza tym?
Zupełnie jakoś tak niechcący i przypadkiem wzięliśmy udział w kampanii wyborczej jednego z miejscowych kandydatów do Parlamentu. Declan Waters startuje już trzeci raz, jak dotąd bez większego powodzenia, ale teraz ma nas do pomocy, więc kto wie, kto wie...
Ogólnie takie mam wrażenie, że kampanie wyborcze robi się tutaj tak sztampowo i konserwatywnie jak tylko można. Na latarniach wiszą plakaty formatu A2 lub A1, które wyglądają następująco: na górze twarz kandydata plus logo partii, na dole nazwisko i imię (w tej właśnie kolejności), czasami zdarza się zachęta do głosowania w postaci zdania "Głosuj na mnie".
Drugim frontem na którym można poznać kandydatów jest roznoszenie ulotek. Często sami kandydaci chodzą od domu do domu i roznoszą swoje ulotki, rozmawiają z ludźmi, odpowiadają na pytania i takie tam inne kiełbasy wyborcze pokazują.
Nie wiem jak to wygląda w telewizronii, ale w radiu ciągle gadają o wyborach (no może wczoraj akurat nie, bo w Cork rozbił się samolot, ale nawet z tej okazji kandydaci i liderzy partii zlecieli się do mikrofonów i pewnie kamer, żeby złożyć kondolencje). Tylko problem w tym, że tak naprawdę większość kandydatów mówi to samo: "Chronić biednych! Rozliczyć rząd za kryzys! Zapewnić miejsca pracy! Poprawić system opieki zdrowotnej! Zapewnić edukację młodzieży!" Piękne hasła, ale ja zawsze się pytam "Jak?" I szczerze mówiąc nawet nasz kandydat trochę się wymigał od odpowiedzi. Ma coś napisać na stronię, którą mu robię, ale jakoś nie widziałem wielkiego zapału.

I jeszcze jest pewnie milion spraw, o których mógłbym napisać, ale nie napiszę z braku czasu i pustej głowy w tej chwili :) A tymczasem idę zrobić poranne ogarnięcie dzieci, żeby je do szkoły/przedszkola wydalić na kilka godzin i przygotować się godnie na przyjęcie Magdy i Patryka.

aktorzy rosną

2011-02-02T09:21:00.000Z

Zaraz wyjdzie na to że nasze weekendy to ciąg nieprzerwanych balów, zabaw i innych wesołych imprez. Po balu karnawałowym przyszła pora na Jasełka. Reżyserowała jak zwykle Dońka, występowały jak zwykle niesamowite dzieciaki, w tym dwoje Futraków małych: fantastyczny Franek w roli Józefa i debiutująca na deskach scenicznych Zuzanna jako Aniołek.
Wyglądało to mniej więcej tak:

Rodzice dumni ze swoich pociech, tym bardziej, że publiczność dopisała i gromko oklaskiwała młodych aktorów. Jak policzyła Iwka, było ok. 130-140 osób, czyli jak na przedstawienie niszowe i można powiedzieć alternatywne, bardzo dużo. Naprawdę miłe zaskoczenie i dla dzieci i dla rodziców i dla szanownej pani reżyser obdarowanej przez dzieciaki naręczem róż.
Dzieci też dostały prezenty - książeczki, kredki, zabawki - dla każdego coś miłego. I tego co słyszałem większość chce dalej chodzić na zajęcia teatralne, które już niedługo startują po patronatem WaterPOL'a. Tak więc dla tych, którzy jeszcze autografu nie wzięli od młodych aktorów, może być to ostatni dzwonek, bo niedługo być może trzeba będzie się przez agentów umawiać :)

A w kolejny weekend, na zasadzie kontrastu, planujemy robić niewiele. Odpocząć na plaży, zmęczyć dzieci szybko, zrelaksować się wieczorem. Tylko może nie aż tak bardzo jak w ostatnią sobotę, ale o tym cicho sza...

balowaliśmy

2011-01-25T08:10:00.000Z

W niedzielę stworzenia boże spotkały się na balu, i my tam też byliśmy. Zuzka robiła za aniołka, Franek - za bobra, Iwka - za organizatorkę, ja - za fotografa. Wszystko się ładnie zgrało i tak wyglądało:

Chwila dla fotoreporterów zanim zaczęła się zabawa

Aniołek zuzkowy

Bóbr frankowy (już bez zębów)

Pszczoły wyjątkowo nie żądliły

"Zwijaj! Zwijaj!" było słychać

Tańce hulanki swawole

(to ostatnie słowo często powtarzane przez Zuzkę za sprawą "Pawła i Gawła")

Zadania zostały wykonane bezbłędnie

Nawet anioły lubią pizzę

Pszczoła, nie osa. Żeby była jasność :)

Pląsy siedzące

Pląsy stojące

Krzesła gorące

Zuzka jest ponad to, po prostu ładnie wygląda

Trochę ruchu nie zaszkodzi

Główna pani sprawczyni, wodzirej, siła napędowa we własnej pszczelej osobie

Bilans wieczora wygląda tak:

- dzieci zadowolone

- dorośli też wydawali się zadowoleni

- strat żadnych

Czyli DOBRZE BYŁO!

trzecie łózko

2011-01-22T10:36:00.000Z

Od dwóch nocy Zuzka śpi na nowym łóżku. Dwa poprzednie nie chciały rosnąć razem z nią i trzeba było im powiedzieć "do widzenia", czy raczej "good bye", bo to w końcu miejscowe łózka były. Teraz nie dość że nowe łózko urosło wzdłuż, zgodnie z kierunkiem rośnięcia Zuzki, to jeszcze i w górę. Jednym słowem dorobiła się córka łóżka piętrowego, chociaż nie takiego klasycznego, bo ma tylko piętro właśnie, a pod nim sporo wolnego miejsca na zabawki, materac dla lalek, półkę na książki i inne pierdołki, które znalazły miejsce i przestały pałętać się pod nogami.
Zuzka wydaje się być zachwycona. Wchodzi i schodzi po czterech (czy może pięciu) schodkach z taką zwinnością jakby nic innego przed snem i nad ranem nie robiła. No i duży plus... w nocy nie jest jej tak łatwo nawiedzać rodziców, w związku z czym mamy nadzieję wysypiać się w małżeńskim łożu jako para, bez dodatkowego młodego osobnika. Z drugiej strony jak już się zdarzy, że Zuzka się pojawi u nas, trzeba potem ją wnieść "na pięterko" co przy jej ponad 20 kilogramach wagi staje się zadaniem "nie-takim-znowu-łatwym".
Nic to... na razie druga noc była. Teraz Zuzka bawi się na górze co samo w sobie jest ewenementem, bo zwykle o tej porze była już na dole i męczyła tatę :)

Trzecie łózko, trzecim łóżkiem, a za trzy tygodnie zobaczę się ze swoją siostrą i jej mężem szanownym, a trzy dni potem z najszacownieszymi rodzicami swymi. Przyjeżdżają na czwarte (żeby za dużo tych trójek nie było) urodziny Zuzanny W. Oj będzie się działo.
Dzieciaki już doczekać się nie mogą. Dorośli zresztą też nóżkami przebierają i szykują powoli menu, plan wycieczek i różne atrakcje.

Z innych nowości u Futraków:
- mamy kamerkę internetową i przeżywamy okres fascynacji, czyli codziennie gdzieś dzwonimy i podglądamy rodzinę. Iwka prosiła, prosiła i wyprosiła. I na razie nie narzekam, dzieci też nie, a najmniej to chyba dziadkowie. Mogą z wnukami na żywca pogadać, poobserwować, pokazać coś ciekawego. Generalnie jest git (aż się dziwię samemu sobie że to napisałem).
- jutro idziemy na Bal Bożych Stworzeń, idziemy i jako uczestnicy i jako organizatorzy. Iwka będzie pszczółką, lub osą, w zależności od humoru, Zuzka aniołkiem, a Franek i ja - innymi stworzeniami, dziś się pewnie okaże jakimi. Foto-relacja będzie na pewno.
- od kilku dni mamy pożyczone klawisze i oprócz tego że Iwka ćwiczy pieśni jakieś, to czasami dzieci się dorwą i wtedy na przykład takie koncerty mamy (czasami przez godzinę w kółko to samo):

piernikos

2011-01-17T21:40:00.000Z

Dziś dziewczyny, głównie starsza, robiły pierniczki-medale. Cała kuchnia zajęta, dobrze, że po świętach jeszcze duży stół stoi. Inaczej nie pomieściłyby się wszystkie pierniki. Teraz leżą i kuszą, wyglądem i zapachem. Aż chyba jakąś kanapkę na ostro sobie zrobię, żeby od słodkiego się odstosunkować.
Zresztą sami oceńcie czy można wytrzymać i nie zjeść..

A potem dzieci nas uraczyły wieczornym koncertem na 20 palców :)

Takie to wieczorne zajęcia mamy.

codzienność nas nie męczy

2011-01-13T18:30:00.000Z

W zasadzie chciałoby się codziennie coś napisać, ale albo nie ma o czym ciekawym, albo czasu nie ma, albo jakieś ciekawsze zajęcia się znajdują.

Żyjemy sobie spokojnie, bawimy się z dzieciakami, chodzimy spać, wstajemy wcześnie rano, jemy posiłki, oglądamy czasami filmy, gramy w gry... w zasadzie nic ciekawego.

W niedzielę dodaliśmy do naszej codzienności wycieczkę w piękne okoliczności przyrody.

Mellary Grotto plus Mellary Abbey prawie w górach a potem zaledwie pół godziny drogi stamtąd plac zabaw nad samym morzem.

Obrazkowo wyglądało to tak:

Przed grotą (która tak naprawdę była zagłębieniem w ziemi)

Mellary Grotto

Mellary Abbey - naprawdę robi wrażenie

W fontannie pod cienką warstwą lodu leżały zamarznięte rybki. Dobrze, że Zuzka mała jeszcze jest i nie widziała.

Chwile rozrywki po chwilach zadumy

Robiło się ciemno, wiało zimnym wiatrem, dzieci z mamą poszły do samochodu, ja usiłowałem jakieś ostatnie kawałki światła złapać, wyszło jak wyszło.

Wróciliśmy do domu ciemnym wieczorem, przewietrzeni, lekko przemarznięci, ale zadowoleni. Szczególnie zadowoleni byli rodzice, kiedy natlenione dzieci padły szybko i wczesną porą mieliśmy czas dla siebie. Ale o tym to już publicznie pisać nie będę, nie? :)

wracamy do normy

2011-01-04T10:14:00.000Z

Powoli noworocznie wracamy do naszego unormowanego życia :)
Znaczy się będziemy się wtłaczali w codzienność ograniczoną z jednej strony odwiezieniem dzieci do szkoły/przedszkola, z drugiej strony ich przywiezieniem, a z trzeciej dodatkowymi zajęciami w tak zwanym "międzyczasie". Nie bez kozery napisałem "wtłaczali", bo świąteczny okres trochę nas kulinarnie rozpuścił i trzeba się za siebie wziąć.
Dziś do przedszkola wróciła Zuzka. Była pierwsza ze wszystkich dzieci. Lekko zaspana, bo do wczoraj wylegiwała się do 9:00 albo i dłużej, ale zadowolona i chętna do zabawy.
Za tydzień do szkoły wraca Franek. Pewnie mniej chętnie, bo zabawy odpowiednio mniej, ale chyba też trochę się stęsknił za kolegami (i koleżankami, oczywiście). Po drodze czeka go jeszcze bolesny powrót do Polskiej Szkoły, ale twardy jest, przeżyje.
Korzystając z wolnego poniedziałku i niespożytej energii dzieciaków wybraliśmy się wieczorową porą obejrzeć puste miasto. Sklepy pozamykane, ludzie pojedynczo przemykają ulicami, cisza i spokój. Zupełnie jak nie Waterford.
Nawet kilka duchów się pokazało :)

A już za chwilę, już za chwileczkę, raptem za miesiąc z hakiem zobaczymy naszą rodzinę w postaci moich własnych, osobistych rodziców i osobistej siostry z jej osobistym mężem. Doczekać się nie możemy :)

Tradycji stało się zadość

2010-12-29T08:21:00.000Z

Tradycyjnie jak co roku skończyły się Święta Bożego Narodzenia. Tradycyjnie mieliśmy choinkę, prezenty i kupę jedzenia. Także tradycyjnie mieliśmy też trochę spokoju i kupę gości.
Z mniej tradycyjnych spraw... w wigilijną noc zamarzła nam woda, więc niektóre naczynia zmywaliśmy z dużą pomocą przyjaciół, a i kąpiele były robione z przyjacielskim pozdrowieniem. Oprócz wody zamarzł nam też akumulator w samochodzie w związku z czym poranna wyprawa do kościoła w sobotę okazała się być wyprawą pieszą.
A już zupełnie nietradycyjnie w niedzielę, tzw. drugi dzień świąt, przyszła wiosna. Ptaki się rozśpiewały, nędzne resztki śniegu i lodu szybko spłynęły, zaczęło wiać i lekko kapać z nieba. Słowem, wróciła nasza tradycyjna irlandzka zima :)

A jak Boże Narodzenie wyglądało? O tak:

Tradycyjna WIGILIA u księdza

tym razem bez ogrzewania, grzaliśmy się miłością wzajemną i ciepłą herbatą :)

A po przyjściu do domu tradycyjnie rzuciliśmy się na prezenty. Na temat swoich powiem krótko: będę miał co czytać :)
Franek i Iwka może wypowiedzą się sami.
A co Zuzka ma do powiedzenia można zobaczyć tutaj:

Mniej tradycyjny obiad świąteczny u Futraków

(tym razem bez wody bieżącej, za to z dużą ilością baniaków, butelek i innych szczelnych pojemników)

2010-12-25T14:09:00.000Z

Gdyby nie gwiazda z Betlejem,
jak patrzeć mam na siebie?
Gdyby nie gwiazda z Betlejem,
jak patrzeć mam na innych?

Człowieka nie można do końca zrozumieć bez Chrystusa. A raczej - człowiek nie może siebie sam zrozumieć bez Chrystusa. Nie może zrozumieć ani kim jest, ani jaka jest jego właściwa godność, ani jakie jest jego powołanie i ostateczne przeznaczenie. Nie można tego wszystkiego zrozumieć bez Chrystusa"
Jan Paweł II
(Warszawa Plac Zwycięstwa 2 czerwca 1979 r.)

Bóg urodził się jako Małe Ludzkie Dziecko.
Przyjmij i zachwycaj się tą Tajemnicą Zbawienia.

Dla Wszystkich - Wiary, Nadziei, Miłości, i otwarcia się na Łaski Boże.
Sił, cierpliwości i łagodności - abyśmy byli godnymi Jego Świadkami....
życzą Futraki :)

Niespodziewanie wyschła nam studnia, akumulator spał bez skarpet, nam to nic -
Życie jest piękne! Drobiazgi to w porównaniu z TYM co już mamy, dziękujemy też za to czego nie mamy, bo tego nie potrzebujemy lub nie jesteśmy na to gotowi. Mamy TYLKO to TERAZ.
Jak to OGROMNIE DUŻO!

całujemy Was, NASI kochani.

Dublin - część numer dwa

2010-12-22T07:08:00.000Z

Piątek zaczął się od poszukiwania parkingu. I od pierwszych złych oznak wkurzenia na jeżdżenie jednokierunkowymi uliczkami po mieście, którego kompletnie nie znam. GPS nie pomagał, coraz bardziej zniecierpliwione dzieci też nie. Jeden czy dwa parkingi objechaliśmy dookoła jakoś nie znajdując wjazdu i w końcu wylądowaliśmy na parkingu w ILAC Centre, w samym centrum miasta, co potem miało się okazać zgubne nieco w skutkach. Ale co potem, to potem...

Zaparkowaliśmy, poszukaliśmy naszych historyków z IPN, wypiliśmy kawy (rodzice) i soczki (dzieci), zjedliśmy po bułce (wszyscy) i tak posileni wskoczyliśmy do busa objeżdżającego turystycznie stolicę naszej małej wyspy.

I co się okazało...? Że Dublin oprócz tego, że jest wielki i pełen ludzi, jest jeszcze do tego ładny. Stare budynki, urocze kamieniczki, zabytki na prawie każdym kroku. Nie było zbyt wiele czasu, by obejrzeć wszystkie 23 atrakcje, proponowane wzdłuż trasy przejazdu busa, więc wybraliśmy dwie na zasadzie dla każdego coś miłego. Padło na katedrę Św. Patryka i wiktoriański pub Ryan's. Kto dokonywał którego wyboru chyba nie muszę pisać? :)

Stąd poddanymi rządzi irlandzki rząd. A że rządzi ostatnio słabo świadczy rząd (nomen omen) barierek chroniących rząd przed wkurzonymi rządzonymi.

Tutaj rządzeni są zadowoleni. Mimo zimna na półotwartym pięterku zielonego autobusu.

Tutaj takoż.

Katedra Św. Patryka wrażenie robi. Ilością, jakością i wielkością.

Nowoczesna rzeźba zainspirowała Franka do wykonania tańca nowoczesnego :)

Młoda zadowolona poddana :)

Klasyczny pub Ryan's. Tutaj podobno stołowali się wielcy tego świata, m.in. Bill Clinton i Julia Roberts. Tak przynajmniej napisali w przewodniku. O nas pewnie nie wspomną ani słowa. Nie szkodzi. I tak było smacznie i przyjemnie. Dostaliśmy miły zakątek z własnym okienkiem do baru, wygodną kanapą i starymi zdjęciami do oglądania i komentowania.

No i było intrygujące lustro w drzwiach.
A do tego wszystkiego dobra zupa, pyszna ryba i świeże frytki.

I tym posileni na ciele ruszyliśmy posilić się duchowo na Spotkanie Opłatkowe do Ambasady RP.
Ale zanim tam dotarliśmy, musieliśmy wydostać się z centrum. Wyjeżdżając o 17:30 z parkingu w centrum byliśmy pewni, że mamy duży zapas czasu, że godzina spokojnie wystarczy. 5 kilometrów i 50 minut potem, kiedy podjeżdżaliśmy pod ambasadę, cały luz "zapasu czasu" wyparował. Dobrze, że spóźnionych było więcej. Daliśmy radę obudzić i przebrać zaspaną Zuzkę. Opanować Franka. Rozejrzeć się kogo znamy (prawie nikogo). Przywitać się z panią konsul i zastępcą ambasadora. I odetchnąć spokojnie.
A potem było już tylko miło.

Świątecznie z IPN. Futraki z Anną, Agnieszką i Pawłem. Jeszcze raz dziękujemy za przyjemność poznania was :)

Najedzeni i napici różności parę chwil potem zgarnęliśmy dzieci, które zdążyły się już zaaklimatyzować i zaprzyjaźnić z dziećmi ambasadorskimi i ruszyliśmy na naszą prowincję. Trochę śniegu i lodu po drodze ani trochę nas nie zniechęciło i koło północy wygarnialiśmy śpiące dzieci z samochodu. A niedługo potem sami już spaliśmy.
Wyprawa do Dublina zakończona :)

Dublin ładny jest

2010-12-21T07:10:00.000Z

Wcale nas nie ogarnia świąteczna gorączka. Wcale nie biegamy z obłędem w oczach po sklepach, by wywieźć z nich tysiące niepotrzebnych rzeczy. Wcale nie mamy zamiaru poświęcać naszego cennego czasu na bieganinę w tłumie i obijanie się o setki i tysiące ludzi.
I to wcale nie dlatego, że przykład takiej gorączki w wersji jak dla nas ekstremalnej mieliśmy w czwartek i piątek w Dublinie. A szczytem było totalne zagubienie w jednokierunkowych uliczkach "starego miasta" i w konsekwencji przejechanie 5 kilometrów w ciągu 50 minut. Ale od początku...
W czwartek dojechaliśmy wieczorową porą, zaparkowaliśmy naszego bolida i poszliśmy na piechotę do centrum. Okazało się, że na nogach wcale nie jest dużo łatwiej się poruszać niż samochodem, ale przynajmniej nie trzeba parkingu szukać (na opisanie poszukiwań wjazdu na parking przydałby się może osobny post...). Obiwszy się o setki spieszących się gdzieś ludzi, wyminąwszy kilka kolejek do bankomatów, podziwiwszy się ilości ludzi, sklepów i różnych różności, poczuwszy się jak biedni przyjezdni z prowincji (czyli właściwie) weszliśmy do ILAC Centre i opanowując niechęć do centrów handlowych (oczywiście tylko naszą, dorosłą, bo dzieci były prawie wniebowzięte) wpadliśmy do biblioteki.
A tam było już miło. Znani i lubiani historycy z IPN. I kilka też znanych i lubianych osób. I dział dziecięcy, gdzie co i rusz przepadały nasze pociechy.

Posłuchaliśmy pani radnej Dublina, pani konsul Polski i pana Pawła :) Pobiliśmy brawo i zabraliśmy się za stół z cateringiem... Nie, no tak naprawdę zachowaliśmy się trochę lepiej, nie tak do końca jak prowincjusze. Przy okazji kanapkowania i popijania kawy/herbaty/soku prowadziliśmy jeszcze kilka ciekawych rozmów lub takowym się przysłuchaliśmy.

Obejrzeliśmy w końcu na spokojnie wystawę i mogliśmy się poczuć jak zwykli goście z ulicy. Do czasu...
Do czasu kiedy Anna, Agnieszka i Paweł nie zaskoczyli nas totalnie wręczając nam (dobrze, że nie publicznie) medal IPN w uznaniu zasług w krzewieniu polskości i pomaganiu Instytutowi. Co tam dokładnie stoi w podziękowaniach może napisze Iwka, w każdym razie zaskok był totalny a my totalnie bezbronni i nawet trochę wzruszeni. W końcu to miło jak ktoś docenia to co człowiek robi, i to jeszcze taki KTOŚ.
A potem już spokojnie wróciliśmy do stołu uginającego się od jadła i napitków i do rozmów oczywiście. A kiedy zamykali bibliotekę, czując pewien niedosyt umówiliśmy się na dzień potem do ambasady :)
Jeszcze tylko szybka jazda taksówką i wylądowaliśmy u Basi, Marysi i Beaty, czyli naszych gospodyń użyczających kawałka łóżka na nocleg i podłogi na materac za co wielce wdzięczni jesteśmy.
Czwartek się zakończył litrami herbaty, małą kolacją i wieczornymi rozmowami (nocnych nie było, bo zmęczenie nie pozwoliło). Iwka jeszcze podobno poczytała książkę-prezent od IPN, ale ja już świadkiem tego nie byłem, bo bujałem w sennych obłokach.
A o piątku będzie wkrótce...

2010-12-20T14:31:00.000Z

Dzisiaj wstałem o 7:30 na roraty.
Miałem świeczkę zapaloną na mszy.
A jak się skończyła msza to pojechałem do szkoły.
I w szkole oglądałem loony toons back in akshin.
I skończyłem szkołę wcześniej bo mi leciała krew z nosa.

wybieramy się

2010-12-16T07:40:00.000Z

Już dziś jak tylko Franek ze szkoły wyjdzie wybieramy się do Dublina na otwarcie wystawy IPN. Tak, tej samej która była w Waterford. Tym razem będziemy ją zwiedzali, będziemy gośćmi i widzami, nie damy się wrobić w żadne oficjałki. Spokojnie obejrzymy wystawę, pogadamy z tym lub tamtym, no i oczywiście zobaczymy czy catering będzie tak dobry jak w Waterford. Spotkamy jeszcze raz Annę, Agnieszkę i Pawła z IPN, powspominamy ich wyprawę nas, posnujemy plany na przyszłość, pogadamy o tym i tamtym.
I w zasadzie do wczoraj tak miała się zakończyć nasza wyprawa. Ale wczoraj przyszedł mail z zaproszeniem na Wieczór Opłatkowy w ambasadzie RP w tymże Dublinie. Cóż było robić... najpierw zaczęliśmy szukać tanich hoteli, schronisk, pensjonatów, a potem Iwka zadzwoniła do znajomych... i oszczędziliśmy trochę euro, może będzie okazja za zaoszczędzone coś kupić dzieciom.
Bo niejako w prezencie dostaliśmy cały dzień w Dublinie. Po raz pierwszy będzie okazja zwiedzić miasto, zobaczyć coś poza dworcem i konsulatem.
Trochę mam stracha przed "świąteczną" atmosferą, czyli tłumami biegającymi w amoku po sklepach, ale damy radę. W razie czego wsiądziemy do autobusu wycieczkowego i pojedziemy jakieś zabytki zwiedzać :)
Do zobaczenia w sobotę.

bajki-grajki

2010-12-11T14:48:00.000Z

Siostry dosiadły się do gitar i grają kolędę. Zuzka akompaniuje na harmonijce. Kuba ściga się na PSP. A ja dosiadłem się na chwilę, żeby to opisać.
Tak to wygląda na 24 godziny przed wylotem Janików. Są tu zaledwie od czwartkowej nocy, a mam wrażenie, że już tyle dni. I nie to wcale, że już mamy się dość, tylko tyle się wydarzyło, tyle się nagadało...
Przylecieli z tak daleka, a mam wrażenie, że wpadli po sąsiedzku. I że wpadać będą co chwila, pogadać, pograć, pooglądać wesele Anety i Ryśka, pośmiać się...
A wczoraj na mieście było tak:

Dziewczyny bawiły się na zakupach, a reszta w pubie :)

Jeszcze 24 godziny. Będzie się działo :)

24h póżniej

2010-12-09T00:31:00.000Z

Musimy upchać plany wizyty w odcinku czasowym mniejszym o 24 godziny.
Ale co ja będę pisać. Wylecą. Przylecą. Dotrą. To i tu będą. W 100%.
Na razie bilet przbookowany. Z innego miasta. No ale małe wakacje Janiczki mają i czas i siebie.
W końcu to podróż. W końcu ona kształci. Nas też, bo w niej niejako uczestniczymy.

...na dobre rzeczy czeka się długo...

2010-12-08T19:58:00.000Z

Poczekamy i my.
Samolot został odwołany. Siedzimy jak na szpileczkach, a w zasadzie nerwowo się kręcimy po domu. Wielkie ciasto czeka... zjemy je z Janiczkami albo jutro albo w innym gronie. Jeszcze nie wiemy. Siostra i Szwa w kolejce do przebookowania biletów. Decyzja poza nami zupełnie.
Będzie co ma być. Amen

plus Dwoje ;)

2010-12-08T18:01:00.000Z

Wieczorem jadę po Siostrę i Szwagra. Przyjadą się wyspać i wybyczyć i może trochę wyspacerować i wygadać i wypocząć. My się nimi poopiekujemy i podogadzamy im jak umiemy najlepiej. Dzieci nie mogą się doczekać, Franek prosi o pobudkę jak dotrzemy nocą na miejsce, Zuzka cieszy się, że Ciocia i Wujek będą jak się obudzi.
Dla szwagra przygotowane kremowe ciasto, dla siostry fasolka po bretońsku. Resztę będziemy dogotowywać. Na codzień żywią się w restauracji Gruba Ryba... więc czym ja mogę ich zaskoczyć..

Dziadkowie zorganizowali dyżury z Jagusią i Jeremim, więc psychicznie też będą pewnie wyluzowani.
A mają od czego odpoczywać. Dla kogoś z dwójką dzieci (Jagna trzy latka, i Jeremi w pierwszej klasie) plus zaangażowanego w społeczność lokalną, w życie zawodowe, dla kogoś kto nie umie siedzieć z zaciśniętymi zębami gdy dzieje się źle czy to za płotem, czy to o wiele dalej - umknięcie na Zieloną Wyspę jest jak połączeniem sanatorium-kolonii-rekolekcji-kilkudniowej imprezy.
A siostra i szwagier mają o czym opowiadać. Wydarzenia spod Krzyża pod Pałacem Prezydenckim, Marsze co miesiąc w rocznicę tragedii Smoleńskiej, pikiety pod Ambasadą Rosyjską, stowarzyszenia Solidarni 2010... Wyklejanie tablic i banerów, kontakt z całą masą ludzi... W tym wszystkim wiążący koniec z końcem, uczący wartości rodzice, i poznające świat dzieciaki.

Żeby wychować dziecko potrzebna jest cała wioska.
Tylko nie ze wszystkimi z tej wioski po drodze.
Niedawno myślałam, że to kwestia wieku i doświadczenia. Dziś wiem, że nie tylko. To także kwestia wartości jakimi się żyje i gdzie pokłada nadzieję. I nie chodzi absolutnie o teorię, ale praktykę, i odwagę tej praktyki. Nie stania rozkrakiem.

Nie mogę się doczekać "nocnych polaków rozmów" ... Tylko nie wiem czy znów mnie nie zdołują opowieści o Mapetach*, lemingach ** i młodych wykształconych z dużych miast.
Na całe szczęście przede mną "Potop" Sienkiewicza... pokrzepia serce no i rzecz jasna plus modlitwa. Idzie dotrwać do tego końca ;)

*Mapet to skrot od Mlody Ambitny Platformers
** leming .... Nie wiesz? Kliknij poniżej.

Les bleus sont là

Tak jak w życiu. Ja piszę jedno, ktoś pisze, że nie mam racji, pomimo, że cytuje przeciw sobie.
Milczenie jest złotem.

Przez Franka

2010-12-08T15:52:00.000Z

Dzisiaj rano byłem w szkole i było fajnie.
Bo robiliśmy historię,matematykę.
A teraz czekam na obiad.
A po obiedzie będę oglądał ben 10.

Na początku w innym formacie...

2010-12-06T23:37:00.000Z

Znacie tę historię.

O takiej mniej więcej późnej porze, w Mikołajki 2004 roku, odebrałam list.
Mail. No może nie do końca mail. W sumie sama nie wiem.
Doszedł do mojej skrzynki pocztowej na portalu randkowym. Z innej skrzynki z tego portalu randkowego. Ktoś wpisał kogo chciałby poznać, ot taka elektroniczna swatka... i na pierwszym miejscu wyskoczył mój randkowiczowy profil. Stało się.

Mogliśmy spotkać się w tak wielu miejscach i o wiele wcześniej.
Chodziliśmy prawie tymi samymi ścieżkami, jeździliśmy tymi samymi tramwajami, wagarowaliśmy w tych samych kinach, kupowaliśmy w tych samych sklepach, bywaliśmy w podobnych miejscach i przynajmniej na jednym koncercie mogliśmy się spotkać (23 maja 2002, Warszawa, Manu Chao pierwszy raz w Polsce).... mogliśmy się widzieć w poczekalni u dentysty na Marszałkowskiej będąc jeszcze w podstawówce.

Poznaliśmy się przez internet. Czyli na początku w formacie .jpg.
Teraz jesteśmy głębiej... nie lubimy oboje ani banałów, ani póz, ani hipokryzji.

To jedna z naszych rocznic.
Nie otwieramy szampana, nie oglądamy albumu, nie mamroczemy zaklęć,
nie odstawiamy zabobonnych szopek.
Czy ja siedze w fotelu i dziergam szalik, czy on siedzi w fotelu i pyka na playstation...
Ciągle chcemy tych dni, i za każdy dziękujemy, za każdy jesteśmy wdzięczni. Nie tylko sobie.
I to ma SENS :)

"Dom Dobry"

2010-12-04T21:35:00.000Z

Dokładnie 4 lata temu po raz pierwszy zasiedliśmy przed naszym kominkiem w naszym domu.
http://futraki.blox.pl/2006/12/Przenosim-sie.html

A tak wyglądał nasz salon pięć dni po przeprowadzce

A tak wyglądał nasz synek w nowym (wtedy) domu

Było to w poniedziałek, dom był pusty, trochę nieoswojony, lekko jeszcze obcy.
Teraz, po 4 latach, obrośliśmy w setki, jeśli nie tysiące rzeczy, dom nie ma dla nas tajemnic, czujemy się tutaj... właśnie jak u siebie w domu. I mamy nadzieję, że inni też się tak czują.
To nasz pierwszy dom wynajęty w Irlandii i mam nadzieję, że ostatni. Bo nie dość że przeniesienie tych wszystkich gratów wymagałoby zaawansowanej akcji logistyczno-porządkowej, to tak po prostu dobrze nam tutaj, mamy swoje ulubione miejsca, mamy własny niepowtarzalny bałagan, w którym wszystko znajdujemy (we właściwym czasie), mamy domowy klimat, mamy wszystko czego nam trzeba, a nawet więcej.
A i naszego landlorda na żadnego innego byśmy nie zamienili.

Jak ktoś jeszcze nie był żeby się przekonać jak to jest w domu Futraków, zapraszamy. Jak ktoś już był i chce zobaczyć co przybyło, zapraszamy równie mocno. My czekamy i się stąd nie ruszamy :)

może nad morze?

2010-12-04T09:24:00.000Z

Korzystając z doskonałej pogody.... chciałoby się zacząć, ale lepiej napisać prawdę :)

Pomimo zimnego wiatru i zalegającego śniegu z lodem wybraliśmy się nad morze. Tym razem nie na żadną mniejszą plażę, bo mniejsze drogi ciągle jeszcze są przejezdne inaczej, ale do Tramore, naszego kurortu uczęszczanego w lecie, a o tej porze roku cichego i niemal wymarłego.

Pierwszy raz w Irlandii widziałem plażę pokrytą śniegiem. Pierwszy raz widziałem deptak przy plaży pokryty lodem. Pierwszy raz mogliśmy ulepić na plaży bałwana a potem rzucać się śnieżkami. Mogliśmy, ale zabrakło energii wyciąganej skutecznie przez wiatr.

Zrobiliśmy więc tylko kilka zdjęć i zawinęliśmy się na obiad do domu.

Zuzka bada konsystencję śniegu i piasku :)

Prezentacja nowych kolorowych getrów

Czapa obowiązkowa, a od szyją chusta od Darka

Domek jak stał tak stoi, fale jak go atakowały tak atakują

A bałwana zamiast na plaży Franek zrobił po domem. Zdjęć brak bo ciemność zapadła. Dziś go jeszcze polepszymy i się pochwalimy.

A tak poza tym?

W czwartek zawiozłem Darka do Cork na lotnisko, skąd wyruszył do Vancouver w Kanadzie. Dalsza emigracja, kolejny etap w życiu i coraz dalej od domu, ale za to w końcu z ukochaną. Trzymamy kciuki, Daro. Będzie dobrze :)

A ostatnie chwile ulubionego wujka z Zuzką wyglądały tak:

Przez pogodę dzieci miały nieplanowane ferie. Tydzień wolnego w szkole i przedszkolu. Polskiej Szkoły też nie ma, więc Franek (żeby nie zwariować ze starymi w domu) idzie dziś z koleżanką do kina, lub na film, jak kto woli :) Więcej nie powiem, niech sam napisze.

Ciągle z zadziwieniem obserwuję reakcje Irlandczyków na lód, śnieg i niskie temperatury. Jazda 20 km/h, hamowanie na śniegu z wciśniętym na maksa hamulcem, ruszanie na najwyższych obrotach. Nie uważam się za jakiegoś mistrza jazdy po śliskim, ale radzę sobie i jakoś mnie nie przeraża wizja wyjazdu samochodem na ośnieżoną ulicę. A tymczasem w Waterford coraz więcej miejsc pozamykanych z powodu pogody. Ale cóż, skoro niektórzy chcą do pracy dojść na szpilkach albo w letnich pantoflach, to nic dziwnego, że nie dają rady. I że w lokalnym szpitalu ilość przyjęć z połamanymi kończynami podobno wzrosła o kilkadziesiąt procent.

Acha, spostrzegawczy pewnie zauważyli, że Franek skorzystał z możliwości i zaczął pisać tutaj. Delikatnie prosimy o doping. Niech chłopak pisze dalej :)

Czwartek 2 Grudnia

2010-12-02T18:57:00.000Z

Dzisiaj rano poszedłem z Mamą i z Zuzą na miasto.
I jak byliśmy na mieście to poszliśmy do charity shopu.
Potem byliśmy w Simonie.
A po Simonie byliśmy w bibliotece.
A za tydzień to ciocia Agata przyjedzie z Polski.

36* lat temu...

2010-11-30T23:39:00.000Z

... był też pierwszy grudnia.
Poczęłam się byłam.
Mamo i Tato - dziękuję!
Chwała Panu!

*sprostowanie 36 lat temu, bo 35 lat skończyłam w sierpniu.

22:46 właśnie odwołali jutro Franka Szkołę :)

2010-11-30T21:50:00.000Z

Najpierw będzie o chlebie naszym powszednim, chlebie z przepisu Mojej Teściowej, chlebie na który czekają znajomi gdy jest w piecu, lub nie odmawiają skosztować jak dowiedzą się, że to wyrób domowy. Nie pierwszy to chleb z "własnej ręki" bo różne robiłam, na zakwasie żytnim także. Ale ten jest do zrobienia lewą ręką w międzyczasie, prosty jak baranie rogi. No i cudnie się kroi, cudnie smakuje ZAWSZE :) Krzysiek sam go kiedyś uczynił własnoręcznie, bo ja coś innego mieszałam w garach. Trwa to 10 minut (przygotowanie), 30 minut potrzebuje chleb kiedy rośnie, 60 minut się piecze. Znika w zastraszającym tempie :)

Potrzebne produkty to :
1 kilo mąki
( pełnoziarnista (2,8e za 2 kilo)
i pszenna (ok 1e za kilo) - po fifty-fifty)
pół paki - 50g świeżych drożdży (0,35e za 100g) lub 3 paki suchych (0,49 za jedną pakę)
no i fantazja czyli : ziarenka słonecznika (2,09 za 300g), dyni (2,05e za 300g), i/lub śliwki (2,95e za 500g) , siemię (nie było ostatnio) Słonecznika idzie pół paki, dyni 1/3, śliwek pół paczki.
łycha soli, woda, łyżka cukru, margaryna i otręby do formy,
olej do posmarowania chleba,

Drożdże podtuczyć łyżką mąki, łyżką cukru i wymieszać z ciepłą wodą. Niech ożyją.
W tym czasie suche produkty w misce przemieszać. Wysmarować blaszki, posypać czymśtam, na przykład płatami owsianymi. Droższe ruszają - więc przelać je do miski z suchościami, dodać litr ciepłej wody i zamieszać łapą własną. Przełożyć do blaszek i dać temu odsapnąć na 30 minut. Potem do pieca na godzinę. Według zaleceń Mojej Teściowej, na 10-15 minut przed końcem smarujemy wierzch olejem.
Potem studzimy na bokach. Nie wiem czemu, no ale tak robimy. Chleb na boku nie broni się jednak przed szybkimi łasuchami, więc kroimy go już na gorąco... i żywimy swoje cudne organizmy.
Z tego przepisu mamy chleby po ok 1200gram, w zależności od odwiedzin starcza nam na 1,5-3 dni. Koszt produktów do chleba więc w zależności od tego jakie były użyte drożdze między 2,9-2,3e za chleb. Ktoś mję zapytywał był więc opisuję :)

A to po prawo to zdjęcie białej czapki naszego samochodu. Wykonane 15 minut temu. Świat jest cudny! Wierzyć się nie chce, że mamy taką niespodziankę. Jestem od soboty rana prawie w euforii z tego powodu. Po mężu i dzieciach widzę także, że też ich to raduje, więc jakimś dziwolągiem nie jestem, ewentualnie raźniej mi w futraczanej bandzie wielkich ludzkich dziwolągów!

Szkołę Franka przywrócono przed wieczorną śnieżycą do używalności, ciekawi mnie dzień jutrzejszy, co to będzie i jak to będzie...
Krzysiek szukał dziś hurtowni sanek w Polsce, ale nie mamy w sobie żyłki handlowej, a śnieg i tak stopnieje. W wyznaczonym dla siebie czasie. Nam pozostaje cieszyć się z każdego dnia, i z pogody także bo - przecież jest za darmo :) Jak mawia moja siostra, która niedługo nas nawiedzi ze Szfagrem, czyli Swoim Mężem.

Jutro swoją ostatnią noc w Irlandii spędzi u nas Nasz Przyjaciel.
Rusza za Wielką Wodę ku nowemu, a ja przywykłam, że od dziesięciu lat nasz kontakt czasem obywa się spotkań na żywo. No bo musi.
Rozstania i podróże przecież są potrzebne.
Dla pomyślunku, dla dojrzałości, dla refleksji, dla wzrostu, dla poznania siebie.
Dla pozostających i dla wyjeżdżających.

zima trzyma

2010-11-30T07:19:00.000Z

Zima nie odpuszcza. Wprawdzie z tego co widziałem na zdjęciach (na przykład tutaj) nie jest tak fatalnie jak w Warszawie, ale jak na Irlandię to niemal klęska żywiołowa. Ulice pustawe, bo szkoły zamknięte do odwołania. Nikt się jeszcze bardziej nie spieszy, bo chodniki i często ulice pozamarzane. Każdy wie, że pewnie przez powolną jazdę wszyscy i wszędzie się spóźniają. Opon zimowych do samochodów brak, czyli na jezdniach mamy czasami jazdę figurową w stylu rozpaczliwca.
I wychodzi też brak obycia Irlandczyków z taką zimą (dla nas w zasadzie normalną). Postawienie na ostrym podjeździe pod osiedle dwóch samochodów naprzeciwko siebie i zostawienie innym kierowcom wąskiego oblodzonego przejazdu nie jest rozsądne. Tak samo zresztą jak jazda 20 km/h po wzorowo odśnieżonej obwodnicy tylko dlatego bo na poboczu leży 20 cm śniegu. No i ta bezgraniczna u niektórych wiara w potęgę ABS-u czyli działanie na zasadzie "cisnę hamulec i zobaczymy co będzie". Dobrze że chociaż oczu przy tym nie zamykają. Ale blacharze i tak zbiorą żniwo :)
A plusy? Oj za wiele by pisać. Dzieciaki zachwycone. I nie tylko tym że szkoły pozamykali więc mają dodatkowe ferie. Widziałem już kilka patentów, żeby śnieg na górkach wykorzystać. W ruch poszły tacki, worki plastikowe, tektury, duże pudła i wiele innych innowatorskich pomysłów. Za rok trzeba będzie śledzić prognozy i ceny sanek w hurcie :)
Poza tym Irlandia wygląda jak kraj z bajki o Królowej Śniegu. Jechaliśmy w niedzielę do Tramore na urodziny koleżanki Zuzki, a że jechaliśmy powoli miałem okazję popatrzeć na okolicę. Jest po prostu pięknie. Było takie miejsce, które wyglądało jak żywcem wyjęte z polskich gór, może nawet z okolic Żywca :)
O tych zachwytach pewnie więcej napisze Iwka i poprze obrazkami. Obiecała :)

PS. Rozwidniło się i wygląda na to że w nocy jeszcze dopadało śniegu. I ciągle lekko pada. Wiem, że to wydaje się śmieszne nic dla tych, którzy mają takie coś pod nosem, ale cóż - inny klimat :)

na biało

2010-11-27T12:07:00.000Z

Mieliśmy jechać do Cork na Kongres Forum Polonia. Dzieci miały opiekę, my byliśmy nastawieni pozytywnie, samochód był gotowy. Tylko pogoda miała inne plany.
Iwka wstaje, wygląda przez okno i woła: "Rany! Śnieg! Śnieeeg!!!"
I faktycznie, Waterford i okolice zsypało. Podobno te okolice to nawet takie dalsze, żeby nie powiedzieć, że całą wyspę. Franek pojechał do polskiej szkoły, ale dzieci za wiele pewnie dziś się nie pojawi, nauczyciele przyjezdni pewnie też nie dotrą. Normalnie kilka centymetrów śniegu i kraj zamiera pod białą pierzyną :)
A nasz pojazd wygląda tak:

Pilnuje go bardzo groźny bałwan :)

Chociaż przy bliższym poznaniu daje się lubić :)

Śniegu jeszcze dosypują, więc pewnie popołudniem, jak ubrania wyschną, przed domem stanie drugi bałwan, albo bałwanica :)

To tak na szybko, póki jeszcze internetu nie zasypało.

rozjeżdżamy się

2010-11-23T12:20:00.000Z

Chociaż pogoda raczej jesienna i nie do końca wycieczkom sprzyja, korzystać z samochodu trzeba, nie? I korzystamy w każdej wolnej chwili. Wycieczki małe i duże zostały już zrobione, mniejsze i większe jeszcze w planach bliższych i dalszych. Na pewno w drugi grudniowy weekend gdzieś pojeździmy, bo nawiedzi nas szwagierstwo w postaci Agaty i Kuby. Już obmyślamy gdzie i jak by ich najlepiej zrelaksować :)
Tymczasem wyskakujemy tu i tam. Na przykład w zeszły czwartek nad rozfalowany ocean, który się wlewał do małej skalistej zatoczki obok Tramore. O dokładnie tutaj.
Wyglądało to mniej więcej tak:

Wiało i chlapało, ale dzieciaki były zachwycone. Dorośli w postaci Iwki, Darka i mnie zresztą też.

O ile pogoda dopisze, a właśnie wyszło słońce, może i dziś gdzieś skoczymy się dotlenić :)

halo, halo...

2010-11-18T10:27:00.000Z

Dziś będzie paradoksalnie trochę.
Bo fotograficznie i telefonicznie zarazem. Pewnie dla pokolenia naszych dzieci normalne będzie, że telefon ma w sobie aparat, kamerę i setki innych bajerów. Albo raczej, że takiego kombajnu do muzyki, wideo i gier można też przy okazji zadzwonić.
Dla mnie to ciągle coś nowego.
Ale żeby nie przeciągać, wczoraj zgrałem zdjęcia z naszych telefonów i chętnie je wam pokażemy (no dobra, nie wszystkie, bo tego bloga czytają też dzieci :P)

Kolejność przypadkowa :)

Imieniny Iwki, wizyta w nowej polskiej knajpie "Koliba", jak dotąd jedynej w Waterford. Jedzenie przepyszne, właściciele przesympatyczni. Zapraszamy :)

Przygotowania do Balu Wszystkich Świętych. Zuzka miała być aniołkiem, ostatecznie wystąpiła bez aureoli, ale przed wyjściem dała się namówić na pozowanie.

Franek na urodziny, za euro od babci, kupił sobie piłkarzyki. Bilans miesiąca - jeden turniej rozegrany, częsty hałas z przybudówki, zajęcie dla dzieci jest (i dla dorosłych też). Jednym słowem - same plusy.

Nasz nowy Opel. Po małej Corsie, tym razem duża Vectra. Jeździ wspaniale, mieści Futraków doskonale. Zapraszamy na wycieczki :)

Pewnego dnia w październiku zabrałem się za porządki w ogrodzie. Zapał chyba udzielił się Zuzce, bo łapała się a to za grabie, a to za szczotkę i pomagała na potęgę.

Fragment wystawy "PRL - tak daleko, tak blisko..." otwartej w ubiegły piątek (aż trudno uwierzyć, że to już prawie tydzień minął) w Waterford. Tylko proszę nie pytajcie Franka ile to jest "3 razy NIE", bo was pogryzie. Utrwala sobie właśnie tabliczkę mnożenia i idzie mu na tyle opornie, że na każde "razy" reaguje wysypką, pianą z ust i wyciem. No dobra, przesadzam, ale lepiej go mnożeniem nie drażnić :)

A jak nie mieliśmy samochodu to jeździliśmy autobusem, i też wesoło było. Rower też był w użyciu. I wcale się z nim nie rozstajemy, tylko niestety pogoda lekko nie sprzyja rowerowym wypadom.

Przy okazji wizyty historyków z IPN odwiedziliśmy Waterford Crystal. Franek stwierdził, że kiedyś chciałby tam pracować, a powiedział to na tyle głośno, że jeden z pracowników pozwolił mu przy maszynie postać, kryształ potrzymać i takie tam...
I jeszcze ruchome obrazki z tego wydarzenia:

Dobra, czas kończyć :)

październik miesiącem oszczędzania

2010-11-11T16:32:00.000Z

A listopad miesiącem wydawania. Więc wydaliśmy trochę euro i kupiliśmy samochód. Tak na szybko: jest duży i podoba się nam, jest Oplem Vectrą i ma siedem lat.
Cieszymy się bardzo. Wy też?

To tyle na szybko, bo lecę dalej coś tam porabiać przy przygotowaniach do Dnia Niepodległości i wystawy. Relacje i zdjęcia po weekendzie.

wózkownia

2010-11-08T22:49:00.000Z

Zuzka od kilku dni ma pod opieką dwie małe dziewczynki, czasami dziewczynkę i chłopczyka. Nazywają się różnie, w zależności od humoru. Czasami to Majka i Oliwia, czasem Jeremi i Leila, innym razem w wózku siedzi Majka i Jula. Dozwolone są też różne inne kombinacje. Lalki, bo to o nie oczywiście chodzi, czasami zasypiają i wtedy musimy być cicho. Na szczęście długo nie śpią, bo przecież muszą też zjeść, pochodzić trochę, obejrzeć czasami z Zuzką jakąś bajkę. Słowem córka nasza wsiąkła kompletnie w zabawy z lalkami, a jeszcze od kilku dni ma nowy wózek od Dagmary, który już kompletnie ją zaczarował. Chodzi z nim wszędzie, poprawia kołderki, układa lalki do snu i takie tam rzeczy, które zwykle się robi z małymi dziećmi, lub lalkami właśnie. A najlepsze w tym wszystkim, że lalki niezmiennie są jej "siostrami". Nawet jeśli akurat mają na imię Jeremi. Cóż... kto wie, czy Zuzka czegoś nie wywróży. W razie czego opiekunkę w domu mamy sprawdzoną :)
Tymczasem Franek coraz bardziej dorośleje. Czasami takie tematy poruszy, że aż człowiek się wzruszy, że taki rozgarnięty. Chociaż zaraz potem ten sam człowiek się wkurzy, że synek jakieś głupio-dziecięce psoty odwali. Trochę tak jakby stał okrakiem między takim dorastaniem pełną gębą a takim małym chłopaczkiem, który jeszcze pobawiłby się zabawkami młodszej siostry. Coraz częściej na tapecie pojawiają się filmy z aktorami, a nie kreskówki, coraz częściej jakieś poważnie przygodowe z fabułą, a nie infantylne bajeczki dla dzieci.
Przed weekendem przyszły do nas zamówione odbitki. W sumie prawie 700 zdjęć z prawie trzech ostatnich lat. Sporo? Niby tak, ale tyle się przez ten czas działo, że aż chciało się co najmniej dwa razy więcej zdjęć wywołać. Układając te wszystkie zdjęcia w albumie (w sumie nie wszystkie, bo cześć się nie zmieściła) co chwila doznawałem wrażenia podróży w czasie. Do chwil, które bez tych zdjęć umknęłyby w natłoku codziennych zajęć.
Na przykład taki marcowy wypad na plac zabaw, kiedy słońce przygrzało jak w lecie.

Albo zimowy spacer po plaży w Woodstown.

Niby nic się nie wydarzyło, ale to jedne z tych chwil wartych zapamiętania. Takich właśnie tylko naszych, z których się składa futrakowe życie. Bo mam wrażenie, że to co na zewnątrz, co przeżywane z innymi to już nie do końca nasze, przynajmniej nie w całości.
Za kilka dni na parę godzin znów staniemy się "nie nasi". Współorganizujemy wystawę o PRL, przyjmujemy historyków z IPN, zapraszamy oficjeli, szykujemy wszystko, żeby grało i śpiewało. I mamy nadzieję, że ktoś oprócz nas będzie się dobrze bawił. Przynajmniej tak dobrze jak nasze i inne dzieci na niedawnym Balu Wszystkich Świętych (zdjęcia tutaj).

Pierwsze koty za płoty

2010-11-01T21:35:00.000Z

Przenieśliśmy się.
Od dziś blog futraczany będzie kontynuowany tutaj. Wygodniej, sprawniej, jakoś mam wrażenie, że łatwiej będzie pisać. Jak będzie naprawdę, się zobaczy.
Oczywiście starego bloga nie kasujemy, ciągle będzie można poczytać o tym cośmy porabiali przez ostatnie 4 lata.
Acha... i tutaj też Franek może pisać, więc spodziewajcie się różności :)

PS. Przez najbliższe dni, a może i tygodnie wygląd będzie się płynnie zmieniał, w zależności od naszego nastroju, chęci do "dopieszczenia" bloga, zapału i innych czynników pogodowych. Jeśli wejdziecie tutaj jutro czy pojutrze i powita was inna szata graficzna, nie stresujcie się, to będziemy ciągle my, te same Futraki :)

Dzień dobry-wieczór!

2010-11-01T20:37:00.000Z

Chciałabym powitać WAS wszystkich serdecznie na naszym blogu. Może bardziej zwrócę uwagę na to, że dawno nie pisałam, niż to, że mamy nowy adres. Tak jakoś "leżenie" bloga na serwerze gazety (wiadomojakiej) mnie zniechęcało... W każdym razie, będzie więcej słowa pisanego, i obrazów też, i dźwięków :) Tutaj na bloggerze mamy łatwiejszy do tego dostęp (podobno).

Pierwszolistopadowy wieczór jak i cały dzień, deszczowy. Skostniały po dyżurze w EpiCentrum mąż mój, wcześniej dziś rozpalił kominek, właśnie komentowałam, ze brak mi dzwięków trzaskania drewien, bo dokładamy węgiel, żeby służej "trzymało".

O wczorajszym Balu Wszystkich Świętych, który wraz z zaprzyjaźnioną rodziną robiliśmy dla dzieci, opowiem jutro, jak i może więcej o tym co ja właściwie robię, że czasu nie mam :)

Tęsknię za Wami, za tym listopadowym dniem, za tym specjalnym rodzajem spotkania żywych nad grobami bliskich. I "niby" smutne, ale ile siły daje do życia! Bo czy nie fantastycznie ktoś powiedział "dopiero myśl o śmierci, sprawia, że zaczyna się żyć naprawdę"
Byłam dziś nad grobami ludzi mi nieznanych, ale znam już ich imiona i pełnione tu na ziemi funkcje. Myślę o moich bliskich zmarłych w tym roku w dobry, specjalny nigdy mi nie znany sposób.